|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Aming inililipat ang diskurso na ito sa Pahayag 20:1-6, pangunahing nakatuon sa “paggagapos kay Satanas” sa loob ng isang libong taon. Una, dalawang punto ng pagpapaliwanag para sa titulo ng lekturang ito:
Ang soteryolohikal na gawa ni Kristo kung saan winasak niya ang gawa ng diyablo at iginapos siya ay dapat na paksa ng kagalakan para sa sinumang taimtim na Kristyanong nananalig sa Bibliya.
|
1. Hindi ko inaangkin sa pamagat na ito na sa amilenyalistang pananaw lamang kasalukuyang nakagapos ang diyablo. Ang soteryolohikal na gawa ni Kristo kung saan winasak niya ang gawa ng diyablo at iginapos siya ay dapat na paksa ng kagalakan para sa sinumang taimtim na Kristyanong nananalig sa Bibliya. Sa halip, ang salitang amilenyal rito ay nangahulugan na bigyang-diin ang simbolikong pagpapaliwanag na ibinigay ko sa Pahayag 20 sa kabuuan at ang paggagapos kay Satanas sa partikular. Bilang isang amilenyalista, tinitingnan ko ang sanggunian ng Pahayag 20 sa isang libong taon bilang isang simbolikong bilang sa halip na literal na panahon ng isang libong taon (Kaya, ‘a’-milenyalista, nangangahulugan na “walang milenyo”), at ang paggagapos kay Satanas sa loob ng isang libong taon na iyon ay isang simbolikong sanggunian rin.
2. Gayunman, ang ganoong simbolikong pagpapaliwanag ng isang libong taon sa Pahayag 20 ay HINDI nangangahulugan na tinitingnan ko ang Pahayag 20 na walang laman na kahalagahan o tanggihan ang katunayan na ang isang libong taon ay nilayon na ipahiwatig. Ang isang libong taon ay sumasagisag sa isang bagay ng sukdulang kahalagahan para sa lahat ng mga Kristyano, ibig sabihin, ang kasalukuyang paghahari ni Haring Yahushua sa lahat ng kanyang mga kaaway. Malamang ang isang mas mabuting salita maliban sa ‘amilenyalismo’ (na sa pribatibong ‘a’ ay maaaring magpahiwatig sa ilan na hindi tayo naniniwala sa anuman bagay tungkol sa milenyo) na magiging anong tinawag ni Jay Adams na “natantong milenyalismo,” iyon ay, ang pananaw na tayo ay nasa isang libong taon ng Pahayag 20 ngayon at walang isang literal na milenyo na darating bago ang Huling Paghuhukom – tiyakan dahil walang ganoong literal na milenyo ang kailangan: si Kristo ay naghahari na kasama ang kanyang mga hinirang at si Satanas ay nakagapos na!
Ito, pagkatapos, ay isang mabuting balita. Ang kasalukuyan at panghinaharap na tagumpay ng kaharian ni Kristo ay sinugurado na ngayon. Bakit? Dahil si Satanas ay isang talunang kaaway, sinalakay ni Kristo at iginapos, sapagkat ginagawang malinaw ng Pahayag 20:2. Ngunit ang ilan ay tatanggi sa aking paniniwala na si Satanas ay nakagapos na at ang milenyo ay nagsimula na. Nasa isipan ko ang premilenyal na dispensasyonalista na naniniwala na ang tanging muling pagdating ni Kristo ay magpapahatid sa milenyo ng Pahayag 20:1-9. Sa kanilang pananaw, dapat muling bumalik si Kristo sa lupa para igapos si Satanas. Pagkatapos ang paghahari ng kaharian ni Kristo sa lupa sa loob ng isang libong taon ay magsisimula, at ‘hindi na makapalinlang’ ng mga bansa (Pahayag 20:3). Hanggang sa pagbabalik ni Kristo, aktibong nanlilinlang si Satanas ng mga bansa, hinahadlangan ang ebanghelyo at nananalasa ng simbahan upang maiwasan ang paghahari ni Haring Yahushua na matupad sa lupa. Ngunit matapos ang pagbabalik ni Kristo, maghahari siya kasama ang kanyang mga hinirang mula sa Jerusalem sa loob ng isang libong taon (Pahayag 20:4-9). Ang mga tagapagtaguyod ng pananaw na ito ay, dahil dito, tinawag na mga premilenyalista dahil naniniwala sila na ang Muling Pagdating ni Kristo ay dapat na maganap bago ang paggagapos kay Satanas, ang kaharian ni Yahuwah ay itinatag, at ang milenyo ay pinasinayaan.
Ang kasalukuyan at panghinaharap na tagumpay ng kaharian ni Kristo ay sinugurado na ngayon. Bakit? Dahil si Satanas ay isang talunang kaaway, sinalakay ni Kristo at iginapos, sapagkat ginagawang malinaw ng Pahayag 20:2.
|
Ngayon, maraming komento ay dumating sa kaisipan tungkol sa ideyang ito na tanging ang muling pagdating ni Kristo ay epektibong maggagapos kay Satanas at magdadala ng kaharian sa lupa. Subalit nais ko ang lahat na isipin kung paano ang premilenyalistang dispensasyonalistang pananaw ay inilalarawan ang kaharian ni Yahuwah sa lupa na hindi umiiral ngayon. Ang mga tagasunod ng pananaw na ito ay sinasabi na ang mga bansa sa Pahayag 20:3 ay lubos na nalinlang at Satanikal na walang kakayahan kaya imposible para sa kaharian ni Yahuwah na itatag sa lupa sa panahong ito. Para sa kanila, ang kaharian ay isang panghinaharap na pag-asa kung saan ang simbahan ng kasalukuyan ay hindi isang bahagi! Sa katunayan, ayon sa mga dispensasyonalistang ito, ang paghihiwalay ng simbahan ng kasalukuyan at panghinaharap na kaharian ay ganap na ganap na kaya hinati nila ang Bibliya sa dalawang aklat: ang Aklat ng Kaharian at ang Aklat ng simbahan, na may isang naiibang ebanghelyo sa bawat kapanahunang ito: ang ebanghelyo ng malayang kagandahang-loob na itinuturo ng simbahan ngayon at ang ebanghelyo ng kaharian na ituturo matapos ang pagbabalik ni Kristo at ang simula ng milenyong kaharian.
Ngunit sa ngayon, ang kaharian ni Yahuwah at ang mabuting balita ng pagdating nito sa lupa ay hindi umiiral. Matapos lamang ang Simbahan ay kinuha patungo sa langit at si Satanas ay iginapos sa walang hanggang kalaliman ang Hentil na sanlibutan ay magkakaroon ng hindi mapipigilang pagkakataon na malaman ang ganap na makalupang paghahari ni Kristo sa kanilang mga buhay. Ito ay magiging kahanga-hangang pagbabagong-loob ng Hentil na sanlibutan, ang “ikapitong dispensasyon,” ang “kahariang dispensasyon,” kung kailan si Kristo ay makakamit ang kaharian na ipinagtipan kay David at matagumpay na ihahatid ito sa lupa sa kauna-unahang pagkakataon. Pagkatapos lamang ang mga propesiya ng Lumang Tipan tungkol sa pagdating ng kaharian ay matutupad.
Huminto at kunin ito. Narito ang mga tao, sa katunayan, maraming Amerikanong Kristyano, na tunay na naniniwala na si Satanas ay dapat na igapos sa isang panghinaharap na pagbabalik ni Kristo bago ang mga pangako ng kaharian sa lupa ay maaaring matupad at bago ang ebanghelyo ay tunay na magiging epektibo sa pagbabagong-loob ng mga bansa. Hanggang noon, ang mga bansa na lubos na nalinlang na nagpatotoo ng paghahari ni Kristo sa lupa ay magiging kakarampot sapagkat ang lipunan ay lalong magiging masama. Ang kamag-anak gaya ng aking minamahal na lola, malupit na tinatapos na ang “malapit na ang katapusan,” naghahangad na tumakas mula sa mga suliranin ng sanlibutan sa pag-asa na ang rapture ay malapit nang maganap. Nakikita mo, walang pag-asa sa pananaw na ito para sa mga bansa na hindi na malilinlang pa, sapagkat ang ebanghelyo ay dapat na may pandaigdigang tagumpay, progreso, at paglago ngayon.
Subalit ito’y lumalala pa: kahit papaano ang ilan sa mga dispensasyonalista ay naiisip na si Kristo ay talagang tinangka na dalhin ang kaharian ni Yahuwah sa lupa sa kanyang unang pagdating ngunit hindi maitatag ito sa harap ng pagsuway at kasalanan ng tao. Ayon sa premilenyal na dispensasyonalista na si Dave Hunt, sinipi ni Bruce Barron sa kanyang aklat na Heaven on Earth, si Yahuwah ay may isang “masinsinang pagbabago ng mga plano” matapos si Yahushua ay hindi mapagtagumpayan ang antagonismo ng mga Hudyo. Ayon kay Barron, inaangkin ni Hunt, “Unang dumating si Yahushua sa lupa sa Pagkakatawang-tao upang pasinayaan ang kaharian ni Yahuwah ngunit, noong tinanggihan ng mga Hudyo, ay pinakitid ang adyenda at tinawagan ang simbahan sa halip.” Matapos nito’y nakakabiglang tinatapos ni Barron, kinukuha ang kanyang pahiwatig mula kay Dave Hunt: “Ang mga dispensasyonalista ay ipinalagay na ang pagsuway ng sangkatauhan ay maaaring magdulot kay Yahuwah na gumawa ng mga dakilang pagsasaayos sa kalagitnaan ng kurso.”
Ngayon, bukod sa mga mabibigat na teolohikal na suliranin na ang ganoong isang ‘bukas’ na pananaw na inaanyayahan si Yahuwah, mayroong makitid na katanungan kung tunay nga na ang pagtingin ni Kristo sa kanyang inagurasyon ng kaharian ni Yahuwah na isang kabiguan at kung itinuring niya na ang pagtawag sa simbahan bilang isang panaklong na huling naisip o ‘plano B’? Ano ang pananaw ni Yahushua ng kanyang kasalukuyang makaharing pamumuno sa mga bansa?
“Naibigay na sa akin ang lahat ng awtoridad.” Narito, inaangkin ni Kristo ang legal na karapatan, abilidad, at kapangyarihan na gawin na ninanais niya sa langit at sa lupa.
|
Bilang kasagutan sa mga katanungang iyon, kunin ang pananaw ni Yahushua ng kasalukuyang estado ng kaharian noong siya ay nagsasalita sa kanyang simbahan sa Dakilang Komisyon sa Mateo 28:18-20: “Naibigay na sa akin ang lahat ng awtoridad sa langit at sa ibabaw ng lupa. Kaya’t sa inyong paghayo ay gawin ninyong alagad ang lahat ng mga bansa, na binabautismuhan sila sa pangalan ng Ama at ng Anak at ng Banal na Espiritu, at tinuturuan silang gumanap sa lahat ng mga bagay na ipinagbilin ko sa inyo. At tandaan ninyo, ako’y kasama ninyong palagi, hanggang sa katapusan ng panahon.” Pansinin lalo na ang lawak ng awtoridad kung saan ibinabatay ni Kristo ang kanyang Dakilang Komisyon sa angkin sa Mateo 28:18, “Naibigay na sa akin ang lahat ng awtoridad.” Narito, inaangkin ni Kristo ang legal na karapatan, abilidad, at kapangyarihan na gawin na ninanais niya sa langit at sa lupa. Ang awtoridad ay para sa kanya na gawin kung ano ang ninanais niya. Ano, naman, ang nais niyang gawin sa Mateo 28:19-20? Nais niya ang mga bansa na maging alagad at “tinuturuan silang gumanap sa lahat ng mga bagay na ipinagbilin ko sa inyo.” Pahihintulutan niya ba ang diyablo, na magpatuloy na linlangin ang mga bansa at dahil dito’y hadlangan ang kanyang ninanais para sa pagiging alagad niya at pagsasama ng mga bansa tungo sa kanyang ekklesia?
Dagdag pa, si Yahuwah ang Ama ay lumilitaw na determinado gaya ng Kanyang Anak na makita ang paghahari sa Kanyang kaharian at ang paggagapos kay Satanas ay matanto dito sa lupa at ngayon na. Isaalang-alang, halimbawa, ang Awit 2:7 at 8, ipinaliwanag bilang paglalarawan ng tagumpay sa muling pagkabuhay ni Kristo sa Mga Gawa 13:30-33. Si Kristo ay ipinahayag sa madla na Anak ni Yahuwah sa muling pagkabuhay. Ano ang nilalayon ni Yahuwah ang Ama na gawin para sa Anak sapagkat siya ay bumangon mula sa kamatayan, matagumpay laban sa kanyang mga kaaway? Ang kasagutan ay matatagpuan sa Awit 2:8: “Hilingin mo sa akin ang mga bansa sa buong mundo, at ibibigay ko ito sa iyo bilang mana mo.”
Kailan kinuha ng Anak ang kanyang pagkakataon na gumawa ng pakiusap na ito na mamuno sa lahat ng mga bansa? Tunay nga, sa kanyang pag-akyat, 40 araw matapos ang kanyang muling pagkabuhay. Natatandaan mo pa kung anong sinasabi ni Kristo sa simbahan habang siya ay naghahanda sa pag-akyat, umaalingawngaw ang wika ng awtoridad at kapangyarihan sa Dakilang Komisyon? “Ngunit pagdating ng Banal na Espiritu sa inyo, bibigyan niya kayo ng kapangyarihan. At ipapahayag ninyo ang mga bagay tungkol sa akin, mula rito sa Jerusalem hanggang sa buong Judea at Samaria, at hanggang sa buong mundo.” (Mga Gawa 1:8) Matapos ang Pentecostes, ang pangako ng kapangyarihan para sa simbahan ay natupad, noong ang Banal na Espiritu ay ibinuhos ni Kristo mula sa kanyang itinaas na kaluwalhatian sa langit (Mga Gawa 2:33).
Paano, dahil dito, nagawang ipaliwanag ng Ekklesia ang pagbibigay ng Espiritu sa Pentecostes? Itinuring ba nila ang sarili bilang isa lamang panaklong, nasa panahong ililigtas ang sarili, naghihintay para sa rapture, naghihintay para sa tunay na pagdating ng kaharian ni Yahuwah matapos ang muling pagdating ni Kristo? Maliwanag na hindi, sapagkat sa Mga Gawa 4:24-29 ang simbahan ay nagsisipi ng kaparehong Awit tungkol kay Kristo na magmamana ng mga bansa, ipinapaliwanag ang kanilang pagpupunyagi sa mga tuntunin ng Awit na iyon, at nananalangin para sa katapangan para magpatotoo sa mga taong ipinagkaloob kay Kristo bilang kanyang mana, matatagpuan man sila sa “Jerusalem, Judea, at hanggang sa buong mundo”! Ang maagang simbahan ay hindi sumang-ayon sa paninindigan ni Dave Hunt na si Yahuwah ay kailangan baguhin ang Kanyang mga plano at ipagpaliban ang Kanyang Davidiko, Mesianikong mga pangako ng makalupang pamumuno hanggang sa milenyo. Sila’y nagsasalita na parang ang mga salita ni Yahuwah mula sa bibig ni David sa Awit 2 ay natutupad na sa kinalalagyan nila!
Paano, dahil dito, nagawang ipaliwanag ng Ekklesia ang pagbibigay ng Espiritu sa Pentecostes? Itinuring ba nila ang sarili bilang isa lamang panaklong, nasa panahong ililigtas ang sarili, naghihintay para sa rapture, naghihintay para sa tunay na pagdating ng kaharian ni Yahuwah matapos ang muling pagdating ni Kristo?
|
Ngunit patuloy pa rin akong nakakarinig ng nagdududang tinig ng pag-aalala. “Ano naman ang paggagapos kay Satanas? Hindi ba siya isang umaatungal na leon at naghahanap ng maaari niya lapain at lamunin? Hindi ba ang pag-ugoy ni Satanas sa sanlibutan, nagpapakita ng paglitaw ng lahat ng klaseng kasamaan sa ating lugar, patunay na si Yahushua ay hindi mapagtagumpayan ang pagsuway ng bansang Israel at ang Satanikong pagkabulag ng mga bansa at dahil dito’y ipinasok ang panahon ng simbahan bilang isang agwat habang ang plano para sa kaharian ay ‘isinantabi’? Patuloy na lumilitaw na si Yahuwah ay kailangang baguhin ang Kanyang plano mula sa panimula, propetikong inagurasyon ng kaharian ni David tungo sa pagtitipon lamang ng iilang binagong-loob tungo sa isang pansamantalang institusyon na tinawag na simbahan.” (Dagdag pa, upang gawin ang potensyal na pagsalungat na ito na mas malakas, maaari nating dagdagan na marami ang nagtuturing sa paggagapos kay Satanas sa Pahayag 20:2-3 na lubos na naiiba sa kawakasan nito sa anumang maagang pagkatalo ni Satanas na nabanggit sa kasulatan dahil sinasabi nito na si Satanas ay “itinapon siya sa walang hanggang kalaliman.”) “Iyon,” maraming premilenyalista ang magsasabi, “ay hindi pa nagaganap.”
Ngunit natatanto mo ba na mismong si Yahushua ay tiningnan si Satanas na tiyak na nakagapos sa pagdating ng kaharian ni Yahuwah sa mga tao sa panahon ng kanyang paglilingkod? Tingnan kung paano nangangatuwiran si Yahushua sa kanyang mga kaaway sa Mateo 12:28-29: “Ngunit kung sa pamamagitan ng Espiritu ni Yahuwah ay nagpapalayas ako ng mga demonyo, kung gayon, dumating na sa inyo ang kaharian ni Yahuwah. O paano ba mapapasok at mapagnanakawan ng sinuman ang bahay ng isang malakas na tao?”
Narito, nakikipagtalo si Kristo Yahushua na ang kanyang kapangyarihan sa demonikong mundo, malayong-malayo mula sa patunay ng kanyang pakikipag-alyansa kay Satanas, ay patotoo ng pagkatalo ni Satanas. Siya ay nagpapahayag na naggapos siya ng isang malakas na tao. Oo, para makatiyak, kinikilala ni Kristo na si Satanas ay patuloy na may isang organisadong kaharian, na “tatayo” ayon sa Mateo 12:26. Wala sa sinasabi ni Yahushua ang nagpapahiwatig na si Satanas mula ngayon ay magiging hindi aktibo sa sanlibutang ito. Ngunit siya ay nakagapos at natalo sa abot na hindi niya mapipigilan ang pagdating o pagsulong ng kaharian ni Yahuwah. “Dumating na ang kaharian.” Ang patotoo nito, ipinupunto ni Yahushua, ay hindi mapipigilan ni Satanas ang pagpapalaya sa mga naunang nasa ilalim ng kanyang paghahari.
Kaya, oo, kinikilala ni Yahushua na ang kaharian ni Satanas ay patuloy na “tatayo.” At tayo’y magkakasundo sa mga nagsasabi na may mga bahagi ng maluwalhating tagumpay ni Kristo sa lahat ng kanyang mga kaaway na naghihintay ng muling pagdating. Ngunit hindi ako naniniwala na ang ganoong katuparan ay isinasama ang paggagapos kay Satanas sa Pahayag 20:2-3.
Kaya, oo, sina Yahushua, Pablo, at Judas ay kinilala na mayroong isang panahon kung kailan ang tagumpay ni Kristo ay ganap na matutupad, at ang aktibidad ni Satanas ay tuluyang matitigil. Si Satanas mismo ay ihahagis sa “lawa ng apoy” (Pahayag 20:10). Ngunit maging sa ngayon, siya ay nakagapos at walang kakayahan na pigilan ang pagdating at pagsulong ng kaharian. Iyon ang dakilang Kristyanong pag-asa para sa bawat mananampalataya, siya man ay isang post-milenyal, amilenyal, o klasikong premilenyal.
Ngayon, bago ang pagbubuod ng lekturang ito, hayaan akong magbigay ng dalawang panghuling salita ng aplikasyon:
Tiyakan dahil si Satanas ay nakagapos at ang kaharian ay darating, huwag matakot sa paglilingkod para sa ebanghelyo saan ka man ilalagay ni Yahuwah.
|
1. Tiyakan dahil si Satanas ay nakagapos at ang kaharian ay darating, huwag matakot sa paglilingkod para sa ebanghelyo saan ka man ilalagay ni Yahuwah. Walang lugar na mapanglaw, masama, mabigat o matrabaho para sa simbahan upang angkinin bilang kinalalagyan nito sa ngalan ni Yahushua. Ang bawat pulgada kwadrado ay nabibilang na kay Haring Yahushua.
2. Sapagkat si Satanas ay nakagapos, siya ay mas mapanganib na kaaway kaysa noong una para sa mga walang kamalayan ng kanyang mga panlalang. . . . Ngayon siya ay lumalaban bilang isang sugatang hayop na ang kabangisan ay mas mapanganib nang tiyakan dahil nalalaman niya na kaunting panahon na lang ang kanyang nalalabi! Ang ganoong kaisipan ay dapat na magpapasiklab ng anumang pagtatagumpay sa ating mga puso, gumagawa “upang hindi tayo madaya ni Satanas” (2 Corinto 2:11) at makatotohanan tungkol sa pagsisikap na kailangan upang angkinin ang sanlibutang ito para kay Kristo. Ang aktibidad ng pagpupunas na ngayo’y ipinaratang sa atin bilang matagumpay na simbahan ay para isagawa ang parehong mahalagang paraan sa tagumpay na napagtagumpayan ni Kristo: sa pamamagitan ng paghihirap, sa dugo ng mga martir, sa pagpapakita ng simbahan ng kanyang pagkakahawig kay Kristo sa pagdadala ng kanyang krus – ang mga ito’y paraan kung saan ang tagumpay ay nakamit. Sapagkat sinabi mismo ni Yahushua, “Kung kinapopootan kayo ng sanlibutan, dapat ninyong malaman na ako muna ang kinapootan nito bago kayo. Tandaan ninyo ang salitang sinabi ko sa inyo: ‘Walang aliping mas dakila kaysa kanyang panginoon.’ Kung ako ay pinahirapan nila, pahihirapan din nila kayo. Kung sinunod nila ang salita ko, susunod din sila sa salita ninyo” (Juan 15:18, 20).
Upang magbuod, makinig sa mga salitang ito mula sa dalawang Eskoses na nagagalak sa mabunga ngunit magastos na mga taon ng paglilingkod sa kaharian: una, ang mga salita tungkol sa kabayaran ng tagumpay na ito mula sa aking minamahal na Pastor sa seminaryo, ang yumao nang si William Still: “Bilang mga Kristyano na nagtagumpay sa sanlibutang ito sa pamamagitan ni Kristo Yahushua, pinagkalooban tayo ng intelihensya mula [kay Yahuwah] sa bilang paggalang sa sanlibutan na tinitirahan natin, sa batayan ng tagumpay ni Kristo na ibinigay sa atin, natatanaw natin na ang tagumpay ay ginawa sa ating mga kalagayan. Ito’y hindi palaging nangangahulugan na maaari nating kunin ang kaaway sa ‘likod ng leeg’ at palayasin siya. Iyon ay hindi kung paano kay [Yahushua]: ginawa niya sa Tukso sa ilang, ngunit hindi sa krus. Tumungo siya sa kamatayan at nagwagi sa pagkatalo ng kamatayan. Maaari tayong mamatay ng maraming kamatayan, ngunit mapagtatagumpayan natin ang mga ito sa mga muling pagkabuhay sa kaligtasan at pagkamabunga, na hahantong sa pananalig na tumatanggi sa pagkatalo, maging sa kamatayan!”
Makinig sa wakas kay Sinclair Ferguson, na nagbubuod ng matagumpay na bunga ni Kristo ng kasalukuyang inagurasyon ng kanyang kaharian at kanyang kasalukuyang paggagapos kay Satanas sa sumusunod:
1. Ang kaharian [ni Yahuwah] ay naririto ngayon. Mamuhay rito (kahit na ang mga bagay ay hindi nagiging mabuti).
2. Ang panahon upang maabot ang mga bansa ay ngayon dahil ang panlilinlang sa mga bansa ay natanggal. Tumungo rito.
3. Si Kristo ay nagbayad ng kamatayan para sa sanlibutang ito. Dahil dito, mabuhay para sa kanya.
Anumang eskatolohikal na pananaw na hindi sumunod sa tatlong pangunahing punto na ito ay napakababa. Nawa’y bigyan tayo ni Yahuwah ng kagandahang-loob na mabuhay sa kaharian ni Yahuwah ngayon, tumungo sa mga bansa kasama ang Ebanghelyo ngayon, at kusang-loob na “mamatay nang maraming kamatayan” upang maglingkod kay Kristo nang buong buhay natin ngayon.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni Rev. Carl A. P. Durham.
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Tinutukoy ba ng Daniel 12:2-3, 12 ang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay at ang Huling Paghuhukom?
Habang ang parunggit sa Daniel 12:1 ng Mateo 24:21-22 ay malakas na ipinupunto ang katuparan noong 70 AD, ang sumusunod na dalawang berso sa Daniel 12:2-3 ay sumangguni sa Pangkalahatang Muling Pagkabuhay, ang Huling Paghuhukom, at ang Walang Hanggang Kaharian. Ang Daniel 12:2-3 ay isa sa mga pinakamadalas gamiting patotoong teksto para sa mga eskatolohikal na kaganapan. Ito ay walang duda na isa sa mga pinaka mapanghamong sipi sa Daniel upang ipaliwanag mula sa pananaw ng isang preterista.
Nagsasalita ba ang Daniel 12:1 ng mga kaganapan noong unang siglo, upang tumalon lamang ng ilang libong taon sa hinaharap upang magsalita ng mga kaganapan sa katapusan ng kasaysayan ng sangkatauhan sa Daniel 12:2-3? Tingnan natin kung paano gumagamit si Daniel ng paralelismo sa buong kabanata. Nagiging malinaw na ang layunin ay hindi ipunto sa isang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay kundi para sabihin na ang propesiya ay matutupad makalipas ang mahabang panahon na pumanaw si Daniel “sa wakas ng mga araw.”
Sa madaling salita, ang sipi ay nagpapakita na si Daniel at ang mga Hudyo ng panahong iyon ay tiyak na naniwala sa isang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay at isang Huling Paghuhukom, at ang wika na tinutukoy ang dalawang dakilang kaganapan na mga ito na matutupad sa ating hinaharap.
|
Sa madaling salita, ang sipi ay nagpapakita na si Daniel at ang mga Hudyo ng panahong iyon ay tiyak na naniwala sa isang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay at isang Huling Paghuhukom, at ang wika na tinutukoy ang dalawang dakilang kaganapan na mga ito na matutupad sa ating hinaharap. Ngunit ang parunggit sa isang huling Muling Pagkabuhay at Paghuhukom ay ginamit upang maglarawan ng “pantas” mula sa “masama” – sa pagitan ng mga “nakakaunawa” ng propesiya at matatanggap ang kanilang pamana ng walang hanggang buhay – at iyong mga hindi nakakaunawa at pagdudusahan ang “walang hanggang pagkapahamak” sa Huling Paghuhukom. Mula sa paniniwala ng isang preterista, ang nakakalitong bahagi ay ang elaborasyon sa anong mangyayari “sa panahong yaon,” na nagsasalita ng pagkagising ng mga patay.
At sa panahong yaon ay maliligtas ang iyong bayan,
Bawat isa na masusumpungan na nakasulat sa aklat.
At marami sa kanila na nangatutulog sa alabok ng lupa ay mangagigising,
Ang iba’y sa walang hanggang buhay,
At ang iba’y sa kahihiyan at sa walang hanggang pagkapahamak.
At silang pantas ay sisilang
Na parang ningning ng langit;
At silang mangagbabalik ng marami sa katuwiran
Ay parang mga bituin magpakailan man (Daniel 12:1b-3).
Sa kabanata 5 ng Ebanghelyo ni Juan, mayroong lumilitaw na isang sipi na si Yahushua ay nagsasalita ng muling pagkabuhay ng mga patay. Kapag ikinumpara natin ito sa Daniel 12:2, masusumpungan natin ang kaparehong wika na ginamit upang ilarawan ang muling pagkabuhay.
Huwag ninyong ipanggilalas ito: sapagkat dumarating ang oras, na ang lahat ng nangasa libingan ay makaririnig ng kaniyang tinig, At magsisilabas; ang mga nagsigawa ng mabuti, ay sa pagkabuhay na maguli sa buhay; at ang mga nagsigawa ng masama, ay sa pagkabuhay na maguli sa paghatol (Juan 5:28-29).
Ang suliranin rito ay ang unang pangungusap ng Daniel 12:1 ay nagsisimula rin sa mga salita, “Sa panahong yaon …” Nauna ko nang ipakita kung paano ito tinukoy ni Yahushua sa Mateo 24:21-22 at ito ay pinakamarahil na tinupad ng Digmaang Hudyo-Romano at ang Pagtakas ng mga Hudeo-Kristyano patungo sa Pella.
Sa Juan 5:28-29, malinaw na tinutukoy rin ni Yahushua ang Daniel 12:2-3 upang magsalita ng Pangkalahatang Muling Pagkabuhay.
|
Ngayo’y narito ang palaisipan mula sa pananaw ng isang preterista. Madaling tapusin na ang pagbangon ng matuwid tungo sa walang hanggang buhay ay isang metapora rito para sa “Bagong Pagsilang” na mahahayag sa panahon ng paglilingkod ni Kristo Yahushua at ng mga Apostol noong unang siglo. Gayunman, mayroon ding isinama ng mga nagising sa “kahihiyan at pagkapahamak.” Sa Juan 5:28-29, malinaw na tinutukoy rin ni Yahushua ang Daniel 12:2-3 upang magsalita ng Pangkalahatang Muling Pagkabuhay. Subalit pansinin rito na ang parirala sa 12:1b ay inuulit ang kaparehong tagapagpahiwatig ng panahon. Ito rin ay nagaganap, “sa panahong yaon.” Ginagamit rin ni Yahushua ang sanggunian ng Daniel 12:1 sa Mateo 24:21-22 upang tumukoy sa pagkawasak ng Jerusalem.
Ipapalagay ba natin na ang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay at Huling Paghuhukom ng lahat ng mga matuwid at masama sa lahat ng kasaysayan ay naganap “sa panahong yaon” noong unang siglo? Bagama’t maraming sobra sa pagka-preterista ang humahawak sa solusyong ito, ang pananaw na ito ay nasa labas ng putla ng kinikilalang Kristyanismo. Ang aking solusyon sa “suliraning berso” na ito ay nababanggit ni Daniel ang paghuhukom sa masama bilang isang paralelismo — bilang isang pagkakaiba sa mga lumilipas at mga walang hanggang gantimpala na tinanggap ng pantas. Ang lumilipas na gantimpala para sa matuwid ay karunungan, pagkakaunawa at kaalaman ni Yahuwah, habang ang kanilang walang hanggang gantimpala ay pagkaluwalhati. Ito ay katulad sa naunang sipi sa Daniel 11:32-35 na paulit-ulit ang paghahambing ng pantas sa masama.
A. 11:32 – At ang gayon na gumagawa na may kasamaan laban sa tipan, ay mahihikayat niya sa pamamagitan ng mga daya;
B. Ngunit ang bayan na nakakakilala ng kanilang Diyos ay magiging matibay, at gagawa ng kabayanihan.
11:33 – At silang marunong sa bayan ay magtuturo sa marami;
A. gayon ma’y mangabubuwal sila sa pamamagitan ng tabak at ng liyab, ng pagkabihag at ng samsam, na maraming araw.
11:34 – Pagka nga sila’y mangabubuwal, sila’y tutulungan ng kaunting tulong; ngunit marami ay magsisipisan sa kanila na may mga daya.
B. 11:35 At ang ilan sa kanila na pantas ay mangabubuwal, upang dalisayin sila, at linisin, at paputiin, hanggang sa panahon ng kawakasan; sapagkat ukol sa panahon pang takda.
Pansinin na sa Daniel 11:32-35, mayroong isang A, B, A, B na kabalalay na istruktura na naghahambing ng mga kapalaran ng parehong pantas at masama. Sa “A,” ang masama ay inilarawan katulad ng mga Hudyo na naging “masama” sa panahong Maccabean at “mabubuwal sa tabak,” subalit patuloy sa “mga daya,” nangangahulugan na pagpupunyagi sa kapangyarihan. Sa “B,” ang pantas ay inilarawan bilang “matibay” at naghihirap sa pag-uusig upang “dalisayin sila.” Gagamitin ni Yahuwah ang mga pagsubok at paghihirap upang “dalisayin” ang pantas, habang ang masama ay mapapahamak ay “mabubuwal sa tabak.”
Sa buong kabanata 12, mayroong isa pang kabalalay na istruktura, na nagpapaliwanag na ang maalab na pagsubok na hinarap ng bayan ni Yahuwah ay nagsisilbi ng dalawahang layunin sa pagpupurga sa mga gumagawa ng masama at nagdadalisay sa mga pantas.
|
Sa buong kabanata 12, mayroong isa pang kabalalay na istruktura, na nagpapaliwanag na ang maalab na pagsubok na hinarap ng bayan ni Yahuwah ay nagsisilbi ng dalawahang layunin sa pagpupurga sa mga gumagawa ng masama at nagdadalisay sa mga pantas. Nagbibigay sa atin ang Daniel 12:1-4 ng tatlong pangunahing ideya ng kabanata na nagbigay-diin ng kabuuang apat na beses sa kabanata.
- Ang bayan ni Yahuwah ay ililigtas sa kawakasan ng panahon.
- Mayroong isang panghuling panahon ng pagsusulit na maglalahad ng parehong matuwid at masama.
- Ang panahon ng kawakasan ay hindi para sa maraming araw, kaya ang aklat ng propesiya ay nakasara hanggang sa panahong yaon.
A. 12:1 – “Sa panahong yaon,” sa panahon ng kawakasan, darating ang Mesias.
B. Ang bayan ni Yahuwah ay sasailalim sa pagsusulit.
C. Ililigtas iyong mga matatapat.
CC. 12:2 – Iyong mga hindi matatapat ay matatanggap ang walang hanggang kahatulan.
BB. 12:3 – Ang panahon ng pagsusulit ay ipapakita ang kaluwalhatian ng Panginoon sa bayan ni Yahuwah.
AA. 12:4 – Ang propesiya ay dapat na isara ni Daniel dahil hindi pa ang “panahon ng kawakasan.”
Anong sumusunod sa Daniel 12 ay marami pang pag-uulit ng mga kaparehong tatlong ideya na ito. Ang mga ito’y paglalagom, paralelismo, o pinagkrusan na nagbibigay sa Aklat ni Daniel ng isang diwa ng kalubus-lubusan. Ang Ikalimang Pangitain ay nagwawakas, at ang propetikong pangako ng kaligtasan para sa bayan ni Yahuwah ay tinatakan.
Sa aking aklat, In the Days of These Kings, mayroong isang mahabang bahagi na nagbabalangkas ng mga paralelismo at interseksyon na istruktura ng Daniel 12. Bagama’t hindi ko maaaring ulitin ang aking buong pagpapaliwanag rito, magbibigay ako ng ilang tuntunin upang makatulong na ipaliwanag ito.
Una, “ang panahon ng kawakasan” na tinukoy sa Daniel 12:4, 8-9, 13 ay hindi mga “katapusan ng panahon,” kundi ang panahon kung kailan ang propesiya ay matutupad. Ang katuparan ay dumating noong unang siglo “sa mga kaarawan ng mga haring yaon” (Daniel 2:44) – sa panahon ng mga Romanong emperador.
Inihahambing sa mga nagising, “Ang iba’y sa walang hanggang buhay, at ang iba’y sa kahihiyan at sa walang hanggang pagkapahamak,” ay para ipakita na ang isang matuwid na nalalabi ay ililigtas sa “panahon ng kabagabagan.”
|
Ikalawa, inihahambing sa mga nagising, “Ang iba’y sa walang hanggang buhay, at ang iba’y sa kahihiyan at sa walang hanggang pagkapahamak,” ay para ipakita na ang isang matuwid na nalalabi ay ililigtas sa “panahon ng kabagabagan.” Ang Dakilang Kahirapan, na tinawag ni Yahushua, ay nagaganap hindi sa katapusan ng panahon kundi nagsasalita ng tatlo’t kalahating taon na pag-uusig sa mga Kristyano sa ilalim ni Nero (taglagas ng 64 AD hanggang Hunyo 68 AD) at panahon ng tatlo’t kalahating taon ng Digmaang Hudyo-Romano mula (tagsibol ng 67 AD hanggang kalagitnaan ng Setyembre 70 AD). Bagama’t ang pangako ng Muling Pagkabuhay ay tinukoy rito, ang Unang Muling Pagkabuhay ay nagaganap sa “panahon ng kabagabagan” (Daniel 12:1). Ang espiritwal na muling kapanganakan na ito ay dumarating nang may pagbabagong-buhay, hindi Ikalawang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay na magaganap sa Muling Pagdating. Sa aking naunang aklat, ipinaliwanag ko kung paano ang Una at Ikalawang Muling Pagkabuhay – at ang Una at Ikalawang Kamatayan – ay kapareho rito gaya sa Pahayag 20.
Ikatlo, ang layunin ng paghahambing ng buhay at patay na matuwid sa masamang buhay at patay – ang pantas at masama – sa Daniel 12:2-3 ay inulit sa kabalalay na istruktura sa pangako na “wala sa masasama na makakaunawa; ngunit silang pantas ay mangakakaunawa” (Daniel 12:9-10).
Panghuli, sinabi kay Daniel sa ikatlong pagkakataon na hindi na magtanong pa kundi siya ay “tatayo sa [kanyang] kapalaran, sa wakas ng mga araw” (Daniel 12:13). Kaya, kung ito ay alinsunod sa nalalabi ng sipi, anong sinalita rito ay hindi ang katapusan ng kasaysayan ng sangkatauhan, kundi ang inagurasyon ng isang Bagong Tipan at ang kaligtasan ng bayan ni Yahuwah bago ang pagkawasak ng Templo. Ang pamana at kapalaran na sinalita ay ang buhay na walang hanggan; ang mensahe ng Mabuting Balita – na si Kristo Yahushua ay ang katuparan ng walang hanggang buhay – na mahahayag kapag ang propesiya ay dumarating sa katuparan “sa wakas ng mga araw.”
Ang hindi matuwid na Hudyo na “magigising” sa “kahihiyan at sa walang hanggang pagkapahamak” ay hindi nagising mula sa kamatayan at hinatulan noong 70 AD. Sa halip, ang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay ng mga hindi matuwid na patay at ang kanilang Panghuling Hatol “sa kahihiyan at sa walang hanggang pagkapahamak” (Daniel 12:2) ay inihambing bilang isang paralelismo sa “pantas” na “sisilang na parang ningning ng langit … magpakailan man” (Daniel 12:3).
Isang susi sa pagkakaunawa na ito ay hindi pa ang Panghuling Paghuhukom ay tinutukoy ni Daniel ang matuwid bilang “silang mangagbabalik ng marami sa katuwiran” (Daniel 12:3). Kung maraming tao ang bumalik sa pagkamatuwid “sa panahong yaon” ng “mangakakaunawa,” pagkatapos ito’y nagsasalita ng saksi sa Mabuting Balita na patuloy sa kasaysayan.
|
Isang susi sa pagkakaunawa na ito ay hindi pa ang Panghuling Paghuhukom ay tinutukoy ni Daniel ang matuwid bilang “silang mangagbabalik ng marami sa katuwiran” (Daniel 12:3). Kung maraming tao ang bumalik sa pagkamatuwid “sa panahong yaon” ng “mangakakaunawa,” pagkatapos ito’y nagsasalita ng saksi sa Mabuting Balita na patuloy sa kasaysayan. Sa ibang salita, “sa panahon ng kawakasan” kapag ang propesiya ay natupad, ililigtas iyong mga hinirang. Ang mga ito’y “mangakakaunawa” ng mga salita ni Daniel sa 12:1-3, 11-12 at ang mga salita ni Yahushua sa Mateo 24:21-22. Sila ang magpapagana sa pamamagitan ng kanilang karunungan ay babalik sa pagkamatuwid ang marami maging sa nagpapatuloy na maalab na pag-uusig. Ang kanilang kaligtasan mula sa lagablab na lumamon sa Templo at ng siyudad ng Jerusalem ay nagbabala ng kanilang kaligtasan sa Panghuling Paghuhukom tungo sa Walang Hanggang Kaharian. Ito’y inihambing sa kapahamakan ng masama sa Panghuling Paghuhukom ng walang hanggang kamatayan.
Sinabi sa atin ni Hegesippus (sinipi sa Ecclesiastical History ni Eusebius) na ang mga Kristyanong nabubuhay sa Hudea sa panahon ng paglusob ng mga Romano noong mga 60 AD (iyong mga nagpabalik sa marami sa pagkamatuwid) ay naunawaan ang propesiya na ang siyudad ay malapit nang mawasak. Sila’y tumakas mula sa Jerusalem at tuluyang namalagi sa Pella. Karamihan sa mga Hudyo na naiwan sa mga siyudad ng Jerusalem at sa buong Hudea at Galilee ay napahamak – napakarami na 1.1 milyon, ayon kay Josephus. Ang kaunting nalalabing buhay ay ibinenta sa pagkaalipin ng mga Romano. Kaya iyong mga nabuhay at malaya matapos ang panahon ng makalupang paghatol na ito ay ang mga pantas na hinirang ni Yahuwah na natakasan ang hatol. Ang mga masamang Hudyo sa panahon ng Pagkubkob sa Jerusalem noong 70 AD ay iyong mga napahamak. Sila ang mga babangon sa walang hanggang kahihiyan sa Panghuling Paghuhukom.
Ang pagpapaliwanag na ito ay hindi itinuturo ang isang sobra sa pagka-preterista na pananaw na ang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay at ang Panghuling Paghuhukom ay naganap noong unang siglo. Salungat rito, pinabubulaanan ito sa pagpapakita na si Daniel ay walang duda na may kamalayan ng isang Pangkalahatang Muling Pagkabuhay, isang Panghuling Paghuhukom, at ang Walang Hanggang Kaharian. Gayunman, ang layunin ng Daniel 12 ay hindi para hulaan kung kailan iyon magaganap kung upang ihambing ang moral na kalikasan ng mga Hudyo na mabubuhay sa “wakas ng mga araw” – sa mga araw kung kailan ang propesiya ay matutupad – sa mga kaarawan ng mga haring yaon” – sa mga araw ng mga Romanong emperador ng unang siglo.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni Jay Rogers.
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Pahayag 20:5-6 “Ang ibang mga patay ay hindi nabuhay hanggang sa matapos ang sanlibong taon. Ito ang unang muling pagkabuhay. 6 Pinagpala at banal ang mga nakasama sa unang muling pagkabuhay. Walang kapangyarihan sa kanila ang ikalawang kamatayan, kundi sila’y magiging mga pari ni Yahuwah at ni Kristo, at maghahari silang kasama niya sa loob ng sanlibong taon.”
Ang una, at madalas lamang, na bagay sa kaisipan ng relihiyon kapag papalapit sa kabanatang ito ay ang konsepto ng isang libong taon. Ang pariralang ito ay lumilitaw nang anim na beses sa berso 2 hanggang 7. Gayunman, ang pagtatangka na mabatid ang totoo mula sa pananaw na iyon ay gumagawa sa atin ng isang nakakalitong gusot! Ang susing elemento sa siping ito ay hindi ang isang libong taon kundi sa halip ay ang unang muling pagkabuhay!
Ang susing elemento sa siping ito (Pahayag 20:5-6) ay hindi ang isang libong taon kundi sa halip ay ang unang muling pagkabuhay!
|
Ang Muling Pagkabuhay ng Kaluluwa
Juan 5:24-25 Katotohanang sinasabi ko sa inyo, ang nakikinig sa salita ko at sumasampalataya sa kanya na nagsugo sa akin ay may buhay na walang hanggan; hindi na siya daranas ng paghatol, sapagkat nailipat na siya mula sa kamatayan patungo sa buhay. 25 Katotohanang sinasabi ko sa inyo, darating ang oras, at ngayon na nga, kung saan maririnig ng mga patay ang tinig ng Anak ni Yahuwah, at ang mga makaririnig ay mabubuhay.
Ang mga salitang ito ay ang mismong Salita ni Yahuwah, ang Panginoong Kristo Yahushua! Siya, bilang ang Alpha at ang simula, ay nagtatatag ng doktrinal na patotoo na ang makasalanan ay patay na! Iginigiit niya na ang pangangailangan ng patay na makasalanan ay isang makapangyarihan na pinagtibay na muling pagkabuhay! Ang muling pagkabuhay na ito ay isinagawa ng kaparehong espiritwal na pamamaraan na ginamit upang pisikal na ibangon si Lazaro. Ito ang makapangyarihan at dahil dito’y mabisa na salita ni Kristo.
Sapagkat naipahayag sa berso 24 sa ibabaw, kung ang isa na parehong nakikinig at sumasampalataya ng salitang iyon, siya ay nailipat na mula sa kamatayan patungo sa buhay! Siya ay espiritwal nang muling nabuhay! Ang apostol na si Pablo ay nagsusulat para sa mga taga-Efeso tungkol sa kaparehong doktrinang ito. Sa kabanata 2, berso 1, inilalarawan niya ang makasalanan bilang patay dahil sa pagsuway at mga pagkakasala. Pagkatapos sa berso 4 hanggang 6, mababasa natin: “Ngunit si Yahuwah, na mayaman sa awa, dahil sa kanyang dakilang pag-ibig sa atin, 5 kahit noong tayo’y mga patay pa dahil sa ating mga pagsuway, ay binuhay niyang kasama ni Kristo. Dahil sa biyaya tayo’y iniligtas. 6 At dahil kay Kristo Yahushua, tayo’y muling binuhay na kasama niya, at iniluklok na kasama niya sa kalangitan.”
Dahil dito, natutunan natin na ang pagbabagong-buhay ay ang unang muling pagkabuhay! Sapagkat ito’y nangangailangan ng mabisang panawagan ni Yahuwah tungo sa patay na puso ng makasalanan upang magbigay sa kanya ng buhay, upang lumikha ng isang espiritwal na muling pagkabuhay!
Ang Muling Pagkabuhay Ng Katawan
Tiyakan, mayroong isang pisikal na muling pagkabuhay. Ang ating Panginoon ay tinukoy ito sa sipi bilang patunay na maaari niyang muling buhayin ang mga patay na makasalanan tungo sa espiritwal na buhay. Sa berso 28 at 29 ng kaparehong sipi mula kay Juan, mababasa natin, “Huwag kayong magtaka, sapagkat darating ang oras na ang lahat ng nasa libingan ay makaririnig sa kanyang tinig, at ang mga gumawa ng mabubuting bagay ay babangon tungo sa buhay, at ang mga gumawa ng masasamang bagay ay babangon tungo sa paghatol.”
Mapapansin mo na kapag tinutukoy ang espiritwal na muling pagkabuhay (pagbabagong-buhay), ipinapahayag niya na ito ay nagsisimulang maganap “ngayon!” Iyon ay, magsisimula sa panahon ng kanyang paglilingkod sa puntong iyon sa lupa! Dagdag pa, makikita mo na ang salitang “ngayon” ay hindi ginamit sa mga berso na naglalarawan ng pisikal na muling pagkabuhay, na magaganap na katapusan ng panahon. Isa pa, ang mga libingan ay nabanggit lamang na nauugnay sa pisikal na muling pagkabuhay sa berso 28 at 29. Ang mga espiritwal na patay ay nakagapos sa kasalanan, hindi sa lupa!
Maaari rin nating masiyasat na ang doktrina ng Pangkalahatang Muling Pagkabuhay, na naipahayag ng mga ama sa 1689 London Baptist Confession of Faith, ay itinaguyod ng mga berso na ito. Ang Confession na ito ay sinisipi rin ang Mga Gawa 24:15, nagpapahayag ng pag-asa kay Yahuwah, na sila mismo ay kinikilala, na magkakaroon ng isang muling pagkabuhay ng patay, ng parehong mabuti at masama. Likas, lumikha tayo ng maraming maling pagpapaliwanag nito mula noon, lalo na kasunod ng paglalathala ng nakaliligaw na Scofield na ‘Bibliya’!
Gayunman, dapat nating tanggapin at maunawaan na ang ating Panginoon ay nagsasalita lamang ng isang muling pagkabuhay mula sa libingan, ngunit malinaw niyang tinutukoy ang dalawang aspeto ng muling pagkabuhay na iyon! Nagpapahayag siya na ang ilan ay babangon tungo sa buhay, habang kasabay nito ang iba ay babangon tungo sa paghatol.
Ang Ibang Mga Patay
Ang mga sumasampalataya, katulad ng mga nananatili sa kawalan ng pananampalataya, ay minsang nasa ilalim ng kontrol ng mga impluwensya ni Satanas bago ang kanilang espiritwal na muling pagkabuhay. Pagkatapos, sila’y naligtas mula sa kapangyarihan ng kadiliman at inilipat tungo sa kaharian ng Kanyang minamahal na Anak (Colosas 1:13).
|
“Ang ibang mga patay ay hindi nabuhay hanggang sa matapos ang sanlibong taon. Ito ang unang muling pagkabuhay.” Pahayag 20:5
Paano natin nauunawaan ang pariralang ito? Nauunawaan natin ito na ibig sabihin na ang lahat ng mga hindi nagbabagong-buhay na naturuan ng ebanghelyo ngunit nanatili sa kawalan ng pananampalataya. Iyon ay, ang nalalabi ng mga nananatiling patay sa pagsuway at pagkakasala! Ang apostol na si Pablo ay nagsasalita nito sa ikalawang berso ng Efeso 2. Namuhay (lumakad) kayo noon ayon sa takbo ng sanlibutang ito at sumunod sa pinuno ng kapangyarihan ng himpapawid, ang espiritung kumikilos ngayon sa mga anak ng pagsuway.
Ang mga sumasampalataya, katulad ng mga nananatili sa kawalan ng pananampalataya, ay minsang nasa ilalim ng kontrol ng mga impluwensya ni Satanas bago ang kanilang espiritwal na muling pagkabuhay. Pagkatapos, sila’y naligtas mula sa kapangyarihan ng kadiliman at inilipat tungo sa kaharian ng Kanyang minamahal na Anak (Colosas 1:13). Gayunman, ang mga hindi sumasampalataya, walang pagbabagong-buhay o espiritwal na muling pagkabuhay, ay sinabi na mayroon pang espiritu ni Satanas na gumagawa ng kamatayan sa kaibuturan nila. Dahil dito, ang mga naturuan ng ebanghelyo ngunit nananatili sa kawalan ng pananampalataya ay ang ibang mga patay.
Pinagpala At Banal
Pinagpala at banal ay ang bahagi ng unang muling pagkabuhay: ang ikalawang kamatayan ay wala nang kapangyarihan sa kanila, ngunit sila’y mga pari ni Yahuwah at ni Kristo, at kasama Niyang maghahari sa loob ng isang libong taon. Ang tanging bagay na gumagawa sa isa na pinagpala at banal ay ang makapangyarihan na pagbabagong-buhay. Sa pamamagitan lamang nito, ang mga dating bagay ay lumipas na at lahat ay magiging bago. Tiyakan, ang pagdadala ng isang patay na katawan nang wala sa kagandahang-loob ay walang kakayahan na makamit iyon!
1 Corinto 15:50-51 “Ito ang ibig kong sabihin, mga kapatid: ang laman at dugo ay hindi magmamana ng kaharian ni Yahuwah; ni ang may pagkabulok ay magmamana ng walang pagkabulok. Pakinggan ninyo ang sasabihin kong isang hiwaga. Hindi tayong lahat ay mahihimlay, ngunit tayong lahat ay babaguhin.”
Ngunit si Yahuwah, … kahit noong tayo’y mga patay pa dahil sa ating mga pagsuway, ay binuhay niyang kasama ni Kristo. Dahil sa biyaya tayo’y iniligtas.
Tanging sa pagbabagong-buhay, o espiritwal na muling pagkabuhay, ay tinitiyak na ang ikalawang kamatayan ay walang kapangyarihan sa mga nagtataglay nito. Ang ikalawang kamatayan (Pahayag 2:11, 20:14, 15, 21:7, 8) ay tinutukoy ang walang hanggang kapahamakan. Tanging ang pagbabagong-buhay ang pumipigil sa kaluluwa mula sa paghaharap sa walang hanggang kapahamakan sa lawa ng apoy! Malinaw na ipinahayag na sinuman na sumasampalataya sa Kanya ay hindi mapapahamak kundi magkakaroon ng buhay na walang hanggan.
Mga Naghaharing Pari
Iyong naligtas, binagong-buhay sa unang muling pagkabuhay, ay sinabi na muling binuhay kasama niya at iniluklok kasama niya sa kalangitan dahil kay Kristo Yahushua: (Efeso 2:6). Sila ang mga naghaharing pari! Sila’y ay daanan sa banal ng mga banal at komunyon kasama mismo si Yahuwah! Hebreo 10:19 Kaya, mga kapatid, mayroon na tayong lakas ng loob na pumasok sa Dakong Kabanal-banalan sa pamamagitan ng dugo ni Yahushua. 20 Binuksan niya para sa atin ang isang bago at buháy na daan sa gitna ng tabing; samakatuwid ay sa pamamagitan ng kanyang katawan. 21 At dahil tayo ay may isang Kataas-taasang Pari sa bahay ni Yahuwah, 22 lumapit tayo kay Yahuwah na may tapat na puso at lubos na pananampalataya. Lumapit tayo na may pusong winisikan upang maging malinis mula sa maruming budhi at may katawang hinugasan ng dalisay na tubig.
Sila’y hindi nangangailangan ng isang ‘santo,’ sila’y hindi nangangailangan ng isang Maria o maging isang pastor upang kunin sila tungo sa maluwalhating presensya ng Ama. Sila’y may Kristo at kanyang buhay mula sa kaibuturan! Dahil dito’y sinabi na sila ay kasama na iniluklok sa kanyang makalangit na lugar, naghahari sa espiritwal na kasiglahan sa buong panahon ng simbahan.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni Pastor Gene Breed (Hulyo 13, 2006).
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Isang pangunahing isyu para sa mga Kristyano ay ang paggagapos kay Satanas. Ang pinaka karaniwang paniniwala ay igagapos sa hinaharap matapos ang muling pagdating ni Yahushua. Ang paniniwalang ito ay nagdulot sa mga Kristyano na pahintulutan si Satanas ng mas dakilang awtoridad sa lupa kaysa sa nararapat sa kanya.
Inilalarawan ng Pahayag 20:1-3 ang pagkatalo ni Satanas kay Yahushua.
Pagkatapos ay nakita ko ang isang anghel na bumababa mula sa langit, dala ang susi ng walang hanggang kalaliman at ang isang malaking tanikala. Sinunggaban niya ang dragon, ang matandang ahas, na siyang Diyablo at Satanas, at iginapos niya ito ng sanlibong taon. Itinapon niya ito sa walang hanggang kalaliman, isinara niya ito at tinatakan sa ibabaw, upang hindi na ito makapanlinlang ng mga bansa, hanggang sa matapos ang sanlibong taon. Pagkalipas nito ay pakakawalan siya sa maikling panahon.
Sa Lumang Tipan, lahat ng mga bansa maliban sa Israel ay nabuhay sa kadiliman. Si Satanas ay kailanman hindi na muling magagawang sanayin ang uri ng kapangyarihang iyon.
|
Ang tanikala ay isang simbulo ng kapangyarihang pumipigil. Ito’y naninindigan para sa tunay, pinakadakila, at pumipigil na kapangyarihan ni Yahushua. Hanggang sa panahon ng krus, nagawang maghari ni Satanas sa mga bansa ng daigdig, ngunit ang kamatayan ni Yahushua ang tumalo sa kanya. Siya ay walang awtoridad sa langit at maaari lamang gumawa sa pamamagitan ng panlilinlang. Patuloy siyang gumagawa, ngunit ang kanyang aktibidad ay limitado. Kontrolado siya ni Yahuwah at hindi maaaring maghari sa mga bansa gaya ng nauna niyang ginawa. Sa Lumang Tipan, lahat ng mga bansa maliban sa Israel ay nabuhay sa kadiliman. Si Satanas ay kailanman hindi na muling magagawang sanayin ang uri ng kapangyarihang iyon.
Ito ay hindi isang paglalarawan ng ilang panghinaharap na kaganapan. Itinuturo ng Bibliya nang napakalinaw na hindi na natin kailangang maghintay para kay Satanas na igagapos sa hinaharap. Siya ay nagapi ng tagumpay ni Yahushua sa krus. Noong nagwagi si Yahushua sa krus, tinanggalan niya si Satanas ng kapangyarihan sa paglalantad niya sa madla upang ipakita ang kanyang pagwawagi (Colosas 2:15). Nagawa na niya ang lahat ng bagay na kinailangang gawin upang matiyak ang pagbagsak ni Satanas.
Ang pagkainutil ni Satanas ay ipinakita sa Job 1, 2. Bago maaaring mahawakan ni Satanas ang anumang bagay na pag-aari ni Job, kailangan niyang makakuha ng pahintulot mula sa Panginoon. Siya ay walang kapangyarihan sa isang matuwid na tao, ngunit ang makasalanan ay nasa kanyang kapangyarihan. Sapagkat si Job ay isa sa iilang matutuwid na tao sa mundo ng Lumang Tipan, maaaring sanayin ni Satanas ang hindi mumunting kapangyarihan. Sa panahong ito, lahat ng mga Kristyano ay ginawang matuwid ng dugo ni Yahushua. Sila ay hindi maaaring mahipo ni Satanas maliban kung makakuha siya ng pahintulot mula sa Panginoon. Siya ay isang instrumento na ginamit ni Yahuwah upang tuparin ang kanyang mga layunin. Si Satanas ay may kapangyarihan lamang sa mga tinanggihan ang kaligtasan ni Yahushua. Kapag ang karamihan ng mga tao ay pinagbagong-loob, maglalaho ang kapangyarihan ni Satanas. Igagapos siya ni Yahushua.
Ang dahilan kung bakit tila patuloy si Satanas sa pagiging lubos na aktibo ay ang simbahan ay bigo na matanto ang ganap na lawak ng anong nakamit ni Kristo Yahushua.
|
Ang dahilan kung bakit tila patuloy si Satanas sa pagiging lubos na aktibo ay ang simbahan ay bigo na matanto ang ganap na lawak ng anong nakamit ni Kristo Yahushua. Sa paggagapos kay Satanas, gumagawa si Yahushua sa simbahan. Siya ay naglagay ng tanikala na naggagapos kay Satanas sa mga kamay ng kanyang mga tao. Sila’y dapat pinipigilan ang kapangyarihan ni Satanas sa mga bansa. Nagwagi si Yahushua ng isang panghukuman na tagumpay sa krus. Kapag ang isang pasya ay ginawa sa isang hukuman ng batas, ito’y hindi nagiging isang katunayan hanggang ang pulis ay ipinapatupad ito. Ang simbahan ay may kapangyarihan ng kapulisan upang ipatupad ang panghukuman na tagumpay ni Yahushua. Si Satanas ay hindi ganap na nakagapos hanggang ang simbahan ay nagdudulot sa kanya na makilala ang sentensya na ipinasa laban sa kanya sa krus.
Ang simbahan ay mayroong kapangyarihan upang igapos ngunit hindi ginagamit ang awtoridad na ipinagkaloob sa kanya. Si Satanas ay hindi igagapos sa ilang panghinaharap na kaganapan. Siya ay igagapos kapag ang simbahan ay nagiging may kamalayan ng nagbubuklod na kapangyarihan nito at nagsisimulang sanayin ang awtoridad na iyon sa pangalan ni Yahushua. Sinabi niya,
Tinitiyak ko sa inyo, na anumang inyong talian sa lupa ay natalian na sa langit; at anumang inyong kalagan sa lupa ay nakalagan na sa langit (Mateo 18:18).
Inulit ni Yahushua ang pahayag na ito upang ipakita ang kahalagahan nito (Mateo 16:9). Si Satanas ay nakagapos na. Naghihintay na lamang si Yahushua para sa simbahan na higpitan ang pagkakatali sa kanya. Ang awtoridad na namana natin sa pamamagitan ng pamamahagi sa pag-akyat ay magiging isang katunayan. Si Yahushua ay hindi na gumagawa nang direkta sa lupa. Siya ay gumagawa sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, kumikilos sa mga buhay ng kanyang mga tao. Ito ay ang simbahan na dapat maghigpit ng tanikala kay Satanas.
Nakatali si Satanas sa pamamagitan ng pagapahayag ng mabuting balita. Noong ang pitumpung alagad ay nagbalik mula sa kanilang matagumpay na misyon ng pagtuturo, sinabi ni Yahushua,
Nakita ko si Satanas na bumulusok mula sa langit tulad ng kidlat. Tingnan ninyo, binibigyan ko kayo ng kapangyarihang tapakan ang mga ahas at mga alakdan, at mangibabaw sa kapangyarihan ng kaaway. Walang makapananakit sa inyo (Lucas 10:18, 19).
Habang ang simbahan ay matagumpay sa pagpapahayag ng mabuting balita ng krus, si Satanas at ang kanyang mga anghel ay mawawalan ng kapangyarihan sa mga buhay ng mga tao.
|
Habang ang simbahan ay matagumpay sa pagpapahayag ng mabuting balita ng krus, si Satanas at ang kanyang mga anghel ay mawawalan ng kapangyarihan sa mga buhay ng mga tao. Ang dugtong ng impluwensya ng mabuting balita ay nililimitahan ang kanyang saklaw ng aktibidad. Kapag ang lahat ng sanlibutan ay nagwagi para kay Yahushua, walang lugar para kay Satanas sa daigdig.
Iginagapos ng simbahan rin si Satanas sa pamamagitan ng espiritwal na pakikidigma (Efeso 6:10-12). Noong si Yahushua ay umakyat sa kaitaasan, lahat ng awtoridad ay ibinigay sa kanya. Anong hindi natatanto ng maraming Kristyano ay kabahagi sila ng awtoridad na iyon. Itinuturo ng Bibliya na,
At dahil sa pakikipag-isa natin kay Kristo Yahushua, binuhay tayo ni Yahuwah mula sa mga patay kasama ni Kristo, para maghari tayong kasama niya sa kaharian sa langit (Efeso 2:6, ASND).
Hindi lamang si Kristo ang muling binuhay sa isang posisyon ng awtoridad, kundi ang mga nasa kay Kristo ay muling binuhay rin kasama niya sa Espiritu. Sila’y nakikibahagi sa kanyang kapangyarihan. Ang simbahan ay maaaring gamitin ang espiritwal na kapangyarihang ito upang igapos si Satanas. Maaari lamang siyang kumilos kapag ang mga makasalanan ay binigyan siya ng awtoridad na kumilos. Kung ang simbahan ay tunay na naunawaan ang pribilehiyong posisyon nito, si Satanas ay nakagapos na. Ito ay kung bakit ang mga hinirang ay inilarawan na nakaupo sa mga luklukan.
Hindi lamang si Kristo ang muling binuhay sa isang posisyon ng awtoridad, kundi ang mga nasa kay Kristo ay muling binuhay rin kasama niya sa Espiritu. Sila’y nakikibahagi sa kanyang kapangyarihan.
|
Pagkatapos, nakakita ako ng mga trono, at ang mga nakaupo roon ay binigyan ng kapangyarihang humatol. Nakita ko rin ang mga kaluluwa ng mga pinugutan ng ulo dahil sa kanilang patotoo para kay Yahushua at paghahayag ng salita ni Yahuwah. Hindi sila sumamba sa halimaw o kaya’y sa larawan nito at hindi sila tumanggap ng tatak nito sa kanilang mga noo o mga kamay. Nabuhay sila at nagharing kasama ni Kristo Yahushua sa loob ng sanlibong taon (Pahayag 20:4).
Iyong mga matatapat kay Yahushua ay binigyan ng awtoridad upang mamuno sa kanyang ngalan. Sila ang mga maggagapos kay Satanas.
Ang mahalagang katanungan ay ito: kailan igagapos si Satanas? Itinuturo ng Bibliya na siya ay nakatali sa krus. Isang huling halimbawa ay Mateo 12:29. Itinuro ni Yahushua na si Satanas ay nakagapos. Maaari niyang palayasin ang mga masasamang espiritu dahil ang malakas na tao ay nakagapos na.
O paano ba mapapasok at mapagnanakawan ng sinuman ang bahay ng isang malakas na tao, kung hindi muna niya ito gagapusin? … (Mateo 12:29)
Ang katunayan na ang maagang simbahan ay nagawang magpatuloy ng paglilingkod ng pagpapalaya ay patunay na si Satanas ay iginapos sa krus. Dapat nating tanggapin ang hatol ng Bibliya. Hindi kailangan ni Yahushua na bumalik upang igapos si Satanas. Nagawa na niya ang lahat ng bagay na kinakailangan upang pigilan siya. Gagawin naman natin ang ating bahagi.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Pinagkunan: https://www.kingwatch.co.nz/Times_Seasons/False_Teaching/binding_of
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Sila Nicolae Carpathia, Buck Williams, Tsion Ben-Judah—ang mga pangalang ito ay sinimulan ang aking patuloy na kasigasigan sa eskatolohiya, ang pag-aaral ng mga “huling bagay” sa Kasulatan. Sila’y hindi mga maimpluwensyang teologo at biblikal na iskolar kundi mga tauhan sa lubos na patok na mga nobela ng Left Behind. Ako’y pinalaki sa mga matiwasay na araw ng kahalingan ng Left Behind at binabasa ang bawat paglalathala, mula sa orihinal na aklat sa Glorious Appearing.
Ang biblikal na aklat ng Pahayag ay palaging mapamihag sa akin. Ang mga kwentong ito ay dagdag na nagpasiklab sa aking imahinasyon sa pagkuha sa mga pagkatapos-nakalilitong larawan ng Kasulatan at hinahalo ito sa modernong heopulitika (at, ngayo’y sinasabi ko, isang mabuting piraso ng pantasya).
Naaalala ko ang pagkuha sa mga gawang hindi-piksyon ng mga may-akda, Are We Living in the End Times? Ito’y nagdetalye ng maka-Kasulatang balangkas at pagpapaliwanag na gumabay sa serye habang nagtatanong at nagsasagot ng tituladong katanungan na kung nabubuhay na tayo sa mga araw ng apokalipsis.
Tiyakan, naaalala ko rin ang kanilang mga kaisipan sa rapture ng mga mananampalataya, isang kaganapan ng partikular na interes. Isa sa mga biblikal na kaganapan—gaya ng pagkain nina Adan at Eba sa bunga, arko ni Noe, at si Yahushua na naglalakad sa tubig—ay lumaganap nang lagpas sa Kristyanismo at nagkalat ng tanyag na kultura. Maging ang mga hindi Kristyano ay mayroong ilang diwa ng ano ang ibig sabihin ng “left behind.” Nais kong malaman sa sarili ko kung paano ito inilalarawan ng Kasulatan.
Isang pahina sa aklat ay itinampok ang isang kumpletong listahan ng mga berso tungkol sa rapture. Malinaw kong naaalala ang pagsisiyasat sa bawat sipi at naiisip na kailangan kong maging mas matalas sa aking biblikal na kabatiran. Hindi ko mawari kung paano nila natagpuan ang rapture sa mga berso na itinala nila. Ipinalagay ko na ang mga may-akda ay mas matalino kaysa sa akin (na nananatiling isang ligtas na pagpapalagay).
Sa huli’y natanto ko na taglay o pinaunlad ko ang isang naiibang pananaw ng eskatolohiya at milenyo. Ang mga may-akda ng Left Behind ay isinulat mula sa isang uri ng dispensasyonalismo. Batay sa araw, maaari kong kumbinsihin ang aking sarili ng klasikong premilenyalismo o maging postmilenyalismo. Ngunit limang araw sa sanlingo, nakarating ako sa amilenyal na posisyon.
Amilenyalismo At Bakit Ito Mahalaga
Ano ang amilenyalismo? At mahalaga ba ito? Gaano naapektuhan ang aking Kristyanong buhay sa aking pananaw sa milenyo at pagbabalik ni Kristo, kung sabagay?
Ang amilenyalismo ay pinanghahawakan na ang milenyal na paghahari ni Kristo na tinukoy sa Pahayag 20 ay hindi isang panghinaharap na kaganapan kundi sa halip ay nagsimula noong si Kristo ay umakyat sa kanang kamay ni Yahuwah at nakaupo sa kanyang makalangit na trono, 2,000 taon ang nakalipas.
|
Una, isang paglalarawan. Mahalaga, ang amilenyalismo ay pinanghahawakan na ang milenyal na paghahari ni Kristo na tinukoy sa Pahayag 20 ay hindi isang panghinaharap na kaganapan kundi sa halip ay nagsimula noong si Kristo ay umakyat sa kanang kamay ni Yahuwah at nakaupo sa kanyang makalangit na trono, 2,000 taon ang nakalipas. Buhat noon, si Kristo ay naghahari, at tayo’y nabubuhay sa ilalim ng kanyang makalangit na “milenyal” na pamumuno. Kaya, kabaligtaran sa ibang pananaw, ang mga sanggunian sa milenyo ay isang panghinaharap, heopulitikal na paghahari sa lupa kundi isang kasalukuyan, pangkalahatang paghahari sa langit.
Makatuwiran, ang pagbabalik ni Kristo ay hindi nagsisimula ng isang milenyal na paghahari kundi nagkukumpleto nito. Ang kanyang pagbabalik ay magpapasimula ng muling pagkabuhay ng lahat ng sangkatauhan, ang panghuling paghuhukom, at ang bagong paglikha ng langit at lupa. Sa amilenyal na pananaw, walang pauna, lihim na pagbabalik ni Kristo upang hulihin ang simbahan (rapture) bago ang kanyang hayagang pagbabalik sa huli. Sa halip, ang isang pagbabalik ni Kristo ay makikita ng lahat. Sa kanyang pagbabalik at paghuhukom, ang Panginoon ay tatawagin (iyon ay ang rapture) ang lahat ng mga hinirang sa kanya kaya sila’y maaaring pumasok sa bagong paglikha kasama niya sa walang hanggang tagumpay. Hallelujah!
Dagdag pa, igagapos at patatalsikin si Satanas sa panahon ng kasalukuyang milenyal na paghahari ni Kristo. Habang siya ay patuloy na aktibo sa pagtatangka na linlangin ang mga bansa at akusahan ang ekklesia, ang kanyang pagiging epektibo ay lubusang limitado ng tagumpay at pagkakaluklok sa trono ni Yahushua, ang Hari.
Kaya paano ang lahat ng ito ay nakakaapekto sa aking Kristyanong buhay? Narito ang tatlong praktikal na mga aplikasyon ng milenyong pananaw na ito para sa iyong pagsasaalang-alang. Ang ibang milenyal/eskatolohikal na posisyon ay hindi ano pa man tinatanggihan ang tatlong patotoo na ito. Ngunit ikinalulugod ko kung paano ang amilenyalismo ay natatangi na binibigyang-diin ang mga ito.
Kasalukuyang Pag-uusig Sa Atin
Una, ang amilenyalismo ay matulungin na itinatala ang kasalukuyang pag-uusig sa atin. Ilan sa mga milenyal na pananaw ay hawak na ang dakilang kapighatian na ito ay isang kaganapan sa hinaharap. Habang ang milenyo ay papalapit, ang daigdig ay mararanasan ang mga matitinding pagsubok at pag-uusig, lalo na sa bayan ni Yahuwah. Ngunit kung ang isang libong taon ay hindi ang hinaharap, hindi ang dakilang kapighatian na ito. Ang pagkabagabag para sa ekklesia ni Yahuwah ay naririto at ngayon.
Sa kanyang panimula sa aklat ng Pahayag, tinutukoy ni Juan ang kanyang sarili bilang “inyong kapatid na kabahagi ninyo sa pag-uusig” (Pahayag 1:9). Ayon kay Juan, ang pag-uusig ay isang kasalukuyang realidad para sa iglesya.
|
Bakit iyon nakatutulong? Dahil ipinapaliwanag nito ang sakit na nararamdaman natin ngayon nang hindi nangangako na ang mga bagay ay kinakailangan na mas lalala. Natagpuan ko ito na isang ginhawa, pastoral na nagsasalita, para sabihin sa mga tao na ang mga kirot sa buhay na ito ay inasahan. Ang mga pagsubok na nararanasan natin ngayon ay hindi hamak. Kapag ikaw ay tinanggihan para sa iyong pananalig kay Kristo o kapag ang doktor ay sinasabi na ito’y hantungan, ikaw ay nakararanas ng mga pag-uusig at pagsubok na sinalita sa Kasulatan. Hindi na tayo magtataka kung ang mga bagay ay magiging mas mahirap balang-araw. Ang ating mga pagsubok ay kasalukuyan at tunay nga.
Ang ating mga inusig na kapatid sa iba’t ibang bahagi ng lupa ay maaaring kumuha ng ginhawa rito. Parang isang kakaibang bagay na sabihin sa mga inusig na mananampalataya, nagbubuwis ng buhay para sa kanilang pananalig, na sa ilang panghinaharap na araw, ang mga bagay ay magiging mas kakila-kilabot pa. Para sa kanila, ang pagsubok ay kasalukuyan katulad sa panahon ng apostolikong iglesya.
Sa kanyang panimula sa aklat ng Pahayag, tinutukoy ni Juan ang kanyang sarili bilang “inyong kapatid na kabahagi ninyo sa pag-uusig” (Pahayag 1:9). Ayon kay Juan, ang pag-uusig ay isang kasalukuyang realidad para sa iglesya. Natagpuan ko na nakatutulong na malaman na ang paghihirap ngayon ay hindi isang biglaang anomalya o pampagana para sa mas dakilang kahirapan sa hinaharap. Sa halip, ito ay isang inasahan na katunayan ng pagtalima kay Kristo sa kasalukuyang panahon na ito. Ang amilenyalismo ay matulungin na itinatala ang kasalukuyang pag-uusig sa atin.
Kasalukuyang Paghahari Ni Kristo
Ikalawa, ang amilenyalismo ay hinihikayat tayo sa kasalukuyan at pangkalahatang paghahari ni Kristo. Kung bibigyang-diin natin ang makalangit na pamumuno ni Kristo ngayon, mayroon tayong dakilang ginhawa habang tinatahak natin ang mga pagsubok sa buhay na ito. Hindi ko kailangan na panatilihin ang pag-asa na balang-araw si Kristo ay darating ay itatakda ang kanyang trono sa Israel. Itinatag na niya ang kanyang trono sa bawat bansa. Ang aking panghinaharap na pag-asa ay hindi nakatali sa isang pansamantalang paghahari ni Kristo sa lupa kundi naayos sa isang walang hanggang paghahari sa isang ginawang sakdal na paglikha.
Sapagkat ngayo’y naghahari si Kristo, ang mga misyon ay maaaring maging epektibo. Taglay niya ang lahat ng kapangyarihan at awtoridad upang matiyak na ang mabuting balita ay mapalaganap at ang mga kaluluwa ay maliligtas.
|
Hanggang sa pagbabalik ni Kristo, tunay na naghahari si Kristo Yahushua ngayon sa lahat ng mga nilikha. Ito ay isang kahanga-hangang balita! Bakit?
Sapagkat ngayo’y naghahari si Kristo, ang mga misyon ay maaaring maging epektibo. Taglay niya ang lahat ng kapangyarihan at awtoridad upang matiyak na ang mabuting balita ay mapalaganap at ang mga kaluluwa ay maliligtas. Kahit na ako’y kinakabahan na ibahagi ang ebanghelyo sa aking kapwa o nadadapa sa aking mga salita sa isang sermon o pag-aaral ng Bibliya, maaari akong magtiwala sa makalangit na pamumuno ni Kristo at kapangyarihan upang magsagawa ng kaligtasan.
Sapagkat si Kristo ay naghahari ngayon at nakaupo sa kanang kamay ni Yahuwah, maaari akong makatiyak na ang aking mga pagkakasala ay pinatawad. Tinapos niya ang gawa at umupo sa luklukan. Wala na akong kailangang dagdagan sa gawa ng kaligtasan ng Panginoon. Kapag nararamdaman ko na ako’y nagkukulang, inaalala ko ang kanyang kainaman.
Sapagkat si Kristo ay naghahari ngayon, maaari akong makatiyak na ang Ama ay naririnig ang aking mga panalangin dahil ako’y nagkakaisa kay Kristo na namamagitan para sa akin. Mula sa kanyang posisyon ng pamumuno, nagsasalita si Yahushua sa aking ngalan. Kapag si Satanas ay tinutukso ako sa kawalan ng pag-asa, inaakusahan ako, at hinahatulan ako, nalalaman ko na si Kristo Yahushua ay kasalukuyang nagmumuno hindi lamang sa akin kundi para sa akin.
Ang amilenyalismo ay hinihikayat tayo sa kasalukuyan at pangkalahatang paghahari ni Kristo habang sa atin ay nakatutok sa ating dakilang pag-asa ng isang ginawang sakdal na walang hanggang nilikha.
Kasalukuyang Pagkatalo Ni Satanas
Panghuli, ang amilenyalismo ay umaaliw sa atin sa kasalukuyan at tuluyang pagkatalo ni Satanas. Itinuturo sa atin ng Pahayag 20 na sa panahon ng isang libong taon, nakagapos si Satanas at pinagbawalan na linlangin ang mga bansa. Marahil hindi madali na paniwalaan kung ano ang paglalarawan nito ngayon. Lumilitaw na ang panlilinlang ay buhay at maayos sa ating panahon.
Ang praktikal na kinalabasan ay ang kasamaan ay kasalukuyang natalo at nasa isang pagkislap ng orasan. Maaaring dumagundong si Satanas gaya ng isang leon ngunit hindi mapipigilan ang progreso ng mabuting balita.
|
Ngunit habang si Satanas ay kasalukuyan na aktibo at gumagala sa lupa, itinuturo rin sa atin ng Kasulatan na siya ay napakahusay na pinatalsik (tingnan ang Mateo 12:25-29; Marcos 3:27; Lucas 10:18; Juan 12:21; Colosas 2:15; at 1 Corinto 15:24-25). Sapagkat sinabi ni Martin Luther, “Maging ang diyablo ay ang diyablo ng Diyos.” Sa ibang salita, siya ay kasalukuyan na pinaghihigpitan ng paghahari ni Kristo at komprehensibong matatalo sa pagbabalik ni Kristo.
Ang praktikal na kinalabasan ay ang kasamaan ay kasalukuyang natalo at nasa isang pagkislap ng orasan. Maaaring dumagundong si Satanas gaya ng isang leon ngunit hindi mapipigilan ang progreso ng mabuting balita. Hindi niya rin mapipigilan ang gawa ng pagpapabanal sa akin na sinimulan ni Kristo. Siya ay walang lehitimong dominyon o awtoridad sa anumang katayuan sa sanlibutan na ito. Saanman siya gumagawa, si Kristo ang naghahari. Kaya mayroon akong pag-asa para sa aking pag-unlad bilang isang Kristyano at ang pagkatalo ng personal na kasalanan. Mayroon akong pag-asa para sa patuloy na katapatan ng aking ekklesia dahil si Satanas ay walang paghahari rito. At mayroon akong pag-asa para sa ating pagiging saksi ng mabuting balita dahil ang manlilinlang ay natalo na, at binubuksan ni Kristo ang mga bulag na mata.
Ang amilenyalismo ay umaaliw sa atin sa kasalukuyan at tuluyang pagkatalo ni Satanas. Sa huli, ang pagkatalong iyon ay magiging huli, hanggang sa papuri sa kagandahang-loob ni Yahuwah.
Maraming taon matapos ang Left Behind, nananatili akong may kasigasigan para sa eskatolohiya. Bahagi ng pagkabighani na iyon ay walang duda na pinatakbo ng isang pagnanais na maunawaan nang mas mabuti ang mga mas pinagtatalunang bahagi ng Kasulatan. Ngunit habang tumatanda ako, ako’y lalong hinihikayat ng mga patotoo ng paghahari at pagbabalik ni Kristo na pangkalahatang hinahawakan—mga patotoo na hinihikayat ang lahat ng mga Kristyano, ano pa man ang kanilang milenyal na posisyon.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni Aaron Halvorsen.
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Ang ika-24 na kabanata ng Mateo ay isa sa mga pinaka inabusong mga sipi sa Bibliya. Ang mga premilenyalista ay ginagamit ang kabanatang ito bilang isang pambuwelo para sa lahat ng imahinatibong pagtuturo at marahas na pagpapalagay. Sa artikulong ito, ninanais naming siyasatin ang konteksto ng kabanata at nakikita ang aplikasyon sa pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD.
Bago ang kanyang pagpako sa krus, ang ating Panginoon ay tumungo sa templo at tinuligsa ang mga nananahan rito bilang “kalahi ng mga pumaslang sa mga propeta,” “mga anak ng mga ulupong,” at iyong mga itinadhana para sa “parusa sa impyerno” (Mateo 23:31, 33). Tinatapos niya ang masakit na pagsaway na ito sa mga salitang ito: “Jerusalem, Jerusalem! Ang lungsod na pumapatay ng mga propeta at bumabato sa mga isinusugo sa kanya! Ilang ulit kong ninais na tipunin ang iyong mga anak, na gaya ng pagtitipon ng inahing manok sa kanyang mga sisiw sa ilalim ng kanyang mga pakpak, ngunit ayaw ninyo! Tingnan ninyo, sa inyo’y iniiwang giba ang inyong bahay. At sinasabi ko sa inyo, mula ngayon ay hindi na ninyo ako makikita hanggang sabihin ninyo, ‘Pinagpala ang dumarating sa pangalan ng Panginoon!’” (Mateo 23:37-39).
“Si Yahushua ay lumabas sa templo at paalis na nang lapitan siya ng kanyang mga alagad upang ipakita sa kanya ang mga gusali ng templo” (Mateo 24:1). Habang tumitingin sa templo ni Herod, sinabi ni Yahushua sa mga alagad na ang araw ay darating na “walang maiiwan kahit isang bato na nasa ibabaw ng isa pang bato. Lahat ng mga ito’y pawang ibabagsak” (Mateo 24:2). Matapos tumawid sa Lambak ng Kidron, si Yahushua at kanyang mga alagad ay umupo sa Bundok ng Olibo. Lumapit sa kanya ang mga alagad nang sarilinan at nagtanong, “Sabihin mo po sa amin, kailan magaganap ang mga bagay na ito at ano ang palatandaan ng iyong pagdating, at ng katapusan ng panahon?” (Mateo 24:3).
Ang pagkawasak ng templo ay ganoong kapansin-pansin na kaganapan kaya ang mga alagad ay maaari lamang pag-isipan ito na nagaganap na may koneksyon sa muling pagdating ni Kristo. Nililinaw ni Yahushua ang kanilang mga hindi pagkakaunawaan at sinasagot ang kanilang mga katanungan sa ayos. Una, sinasabi niya sa kanila ang tungkol sa iba’t ibang tanda na ibibigay bago ang pagkawasak ng templo. Ikalawa, ipinapaliwanag ni Yahushua na walang tanda na ibinigay bago ang kanyang pagbabalik at ang katapusan ng panahon. Ang mga kaganapan ay inilarawan sa Mateo 24 ay naitala rin sa Marcos 13:1-37 at Lucas 21:5-36.
Susi Sa Diskurso
Aking paninindigan na ang lahat ng sinalita sa Mateo 24:4-35 ay nauugnay sa pagkawasak ng Jerusalem, at ang nalalabi ng kabanata ay nakikitungo sa muling pagdating ni Kristo. Matapos ipaliwanag ang lahat ng mga tanda na magaganap bago ang pagkawasak ng Jerusalem at templo, sinabi ni Yahushua, “Tinitiyak ko sa inyo, hindi lilipas ang salinlahing ito, hanggang hindi nagaganap ang lahat ng mga ito” (Mateo 24:34). Binalaan ni Yahushua ang kanyang mga tagasunod na ang Jerusalem ay mawawasak sa loob ng kanilang salinlahi.
Binigyang-kahulugan ni Joseph Henry Thayer ang salitang Griyego para sa “salinlahi” bilang “1. isang panganganak, pagsilang, pagkaluwal 2. pasibo, na isinilang, mga tao ng kaparehong lahi, isang pamilya ng mga maraming ranggo sa isang likas na angkan, ang mga magkakasunod na kasapi ng isang talaangkanan b. metapora, isang lahi ng mga tao na magkakatulad sa isa’t isa sa mga katangian, hangarin, pagkatao; at lalo na sa masamang diwa na isang tampalasang lahi 3. ang buong kawan ng mga taong nabubuhay sa kaparehong panahon: Mateo 24:34; Marcos 13:30; Lucas 1:48; 21:32 4. isang panahon (iyon ay ang panahon na karaniwang inookupahan ng bawat magkakasunod na henerasyon), ang puwang na mula sa 30 hanggang 33 taon.” (Greek-English Lexicon Of The New Testament).
Sinasabi ni W. E. Vine na ang salita ay “konektado sa ginomai, upang maging, pangunahing nangangahulugan sa isang pagsilang o kapanganakan; pagkatapos ay anong lumitaw, isang pamilya; o magkakasunod na mga kasapi ng isang talaangkanan o isang lahi ng mga tao, nagtaglay ng magkakatulad na mga katangian, hangarin, atbp. (ng isang masamang katangian) o ang buong kawan ng mga tao na nabubuhay sa kaparehong panahon, Mateo 24:34; Marcos 13:30; Lucas 1:48; 21:32. Inilipat mula sa mga tao tungo sa panahon na sila’y nabuhay, ang salita ay dumating upang mangahulugan sa isang panahon, iyon ay isang panahon na karaniwang inookupahan ng bawat magkakasunod na henerasyon, sinasabi, mga 30 o 40 taon.” (Vine’s Expository Dictionary Of Biblical Words).
Ang isang salinlahi ay isang panahon sa pagitan ng mga 30 o 40 taon. Ibinigay ni Yahushua ang Olibong Diskurso mga taong 30 AD; ang Jerusalem ay winasak ni Titus, ang Romanong heneral, noong 70 AD.
Flavius Josephus
Sa artikulong ito, sisipiin namin sa haba mula sa unang siglong mananalaysay na si Flavius Josephus, isang Hudyong pari na nanguna ng isang himagsikan laban sa pang-aapi ng mga Romano sa Galilee. Siya ay nadakip ng mga Romano sa pagbagsak ng Yotapata noong 67 AD, at binilanggo sa Caesarea hanggang 69 AD. Siya ay bumalik sa Jerusalem kasama si Titus noong 70 AD at naging isang saksi sa panghuling pagkubkob sa Jerusalem. Si Josephus ay ginawang mamamayan ng Roma ni Vespasian. Isang napakahusay na talambuhay ni Josephus ni Steve Mason ay kamakailan na lumitaw sa Biblical Archaeology Review (Setyembre/Oktubre 1997, pahina. 58-69).
Ngayon ay ating siyasatin ang mga tanda na sinabi ni Yahushua na lilitaw bago ang pagkawasak ng Jerusalem.
Mga Huwad Na Kristo
Nagbabala si Yahushua sa kanyang mga alagad na “maraming darating na gagamit ng aking pangalan, na magsasabing ‘Ako ang Kristo’, at marami silang maililigaw” (Mateo 24:5). Sapagkat nahulaan ni Yahushua, maraming huwad na propeta ang lumitaw.
Inangkin ni Josephus na, “mayroong isang bulaang propeta mula sa Egipto na gumawa ng mas maraming panlilinlang sa mga Hudyo kaysa sa nauna, sapagkat isa siyang mandaraya, at nagkukunwari na isang propeta rin, at nagtipun-tipon ng 30,000 tao na nilinlang niya; ang mga ito’y pinangunahan niya mula sa ilang patungo sa bundok na tinawag na Bundok ng Olibo, at handa na pumasok sa Jerusalem sa pwersa mula sa lugar na iyon.” (The Wars Of The Jews, 2:13:5).
Isinulat rin ni Josephus: “Ngayo’y nangyari na, habang si Fadus ay prokurador ng Hudea, na isang tiyak na salamangkero, na ang pangalan ay Theudas, hinikayat ang isang dakilang bahagi ng mga tao upang kunin ang kanilang mga pagsisikap, at sundan siya sa ilog Jordan; sapagkat sinabi niya sa kanila na siya ay isang propeta, at siya ay, sa sarili niyang kautusan, mahahati ang ilog, at magbibigay sa kanila ng isang madaling lagusan rito; at marami ang nadaya sa kanyang mga salita.” (The Antiquities Of The Jews, 20:5:1).
Mga Digmaan At Usap-Usapan Ng Mga Digmaan
Binalaan ang mga alagad na sila’y “makaririnig ng mga digmaan at ng usap-usapan ng mga digmaan,” Ngunit sinabi ni Yahushua sa kanila, “Mag-ingat kayo at huwag kayong mabahala” (Mateo 24:6). Ngayon, sa bawat panahon na ang isang rebentador o paputok ay umaalis mula sa Jerusalem, ilan sa tagapagturo ay magsisimulang pagpawisan at sasabihin sa kanyang kongregasyon na ang katapusan ng panahon ay nalalapit na—naiisip mo na ang Gitnang Silangan ay hindi pa kailanman naranasan ang tunggalian noon. Napakahirap ilarawan ang isang panahon nang mas maraming tangka kaysa sa bago ang pagkawasak ng Jerusalem.
Si Tacitus, isang Romanong mananalaysay, sinabi sa panahong ito: “Ang kasaysayan kung saan ako’y pumapasok ay ang panahon na mayaman sa mga sakuna, kakila-kilabot sa mga labanan, sinira ng mga pagpupunyaging sibil, nakasisindak maging sa kapayapaan. Apat na emperador ang bumagsak sa tabak; mayroong tatlong digmaang sibil, maraming digmaang banyaga, at madalas sabay na nagaganap.” (The Histories, 1:2).
Sinasabi ni Josephus ang isang araw kung kailan “ang bayan ng Caesarea ay pinaslang ang mga Hudyo na nabibilang sa kanila sa kaparehong araw at oras [noong pinaslang ang mga mandirigma], alin ang maiisip ng isa na darating sa kaganapan sa direksyon ng Kalooban ng Diyos; sa gayon na sa isang oras, mga 20,000 Hudyo ang pinatay, at ang lahat ng Caesarea ay inubos ng mga naninirahang Hudyo.” (Wars, 2:18:1).
Mga Taggutom At Mga Salot
Ang pagkawasak ng Jerusalem ay uunahan ng isang panahon ng “mga taggutom at mga salot” (Mateo 24:7). Hindi mo kailangang iwan ang mga pahina ng Bagong Tipan upang hanapin ang katuparan nito. Si Lucas, nagsusulat sa ilalim ng pagpukaw ng Banal na Espiritu, naitala na, “Nang panahong iyon ay dumating sa Antioquia ang mga propetang galing sa Jerusalem. Tumindig ang isa sa kanila na ang pangalan ay Agabo, at sa pamamagitan ng Espiritu ay nagpahayag na magkakaroon ng matinding taggutom sa buong daigdig. Nangyari ito noong panahon ni Claudio.” (Mga Gawa 11:27-28).
Sinasabi ni Josephus ang pagsisikap ng pagtulong ni reyna Helena para sa Jerusalem. “Ngayon ang kanyang pagdating ay mayroong napakadakilang kalamangan sa bayan ng Jerusalem; samantalang isang taggutom ay naniil sa kanila sa panahong iyon, at maraming tao ang namatay para sa nais na anong kailangan upang maglahad ng mga pagkain, nagpadala si reyna Helena ng ilan sa kanyang mga lingkod sa Alexandria nang may salapi upang bumili ng dakilang dami ng mais, at iba pa sa Cyprus, upang magdala ng isang lulan ng tuyong igos.” (Antiquities, 20:2:5). Isinulat ni Tacitus: “Maraming kababalaghan ang naganap sa panahon ng isang taon. Ang mga nagbabantang ibon ay kinuha ang kanilang kinauupuan sa Kapitolyo; ang mga tahanan ay binaligtad ng paulit-ulit na yanig ng paglindol, at, habang lumalaganap ang kaguluhan, ang mahina ay niyurakan ng mga talampakan sa pangamba ng madla. Isang kakulangan ng mais, muli, at ang taggutom na bunga nito, ay binigyang-kahulugan na isang talulikas na babala.” (The Annals of Imperial Rome, 12:43). Ang mga salot ay karaniwang sumusunod sa mga panahon ng taggutom.
Mga Lindol
Bilang karagdagan sa kaguluhan na hatid ng taggutom at mga salot, sinabi ng ating Panginoon na ang dakilang paglindol ay yayanig sa rehiyon bago ang pagkubkob sa Jerusalem (Mateo 24:7).
Sinabi ni J. Marcellus Kik, “At tungkol sa mga lindol, marami ang nabanggit ng mga manunulat sa panahon na nauna sa 70 AD. May mga paglindol sa Crete, Smyrna, Miletus, Chios, Samos, Laodicea, Hierapolis, Colosse, Campania, Roma, at Hudea. Kawili-wili na itala na ang siyudad ng Pompeii ay lubusang napinsala ng isang lindol na naganap noong Pebrero 5, 63 AD.” (An Eschatology Of Victory, p. 93).
Mga Kakila-Kilabot Na Lilitaw Mula Sa Langit
Sa talaan ni Lucas ng Olibong Diskurso ay nagtatala siya ng babala ni Kristo na “mula sa langit ay lilitaw ang mga kakila-kilabot at dakilang tanda.”
Isang gabi noong “may napakalaking bagyo sa magdamag, nang may sukdulang sidhi, at malalakas na hangin, kasama ang pinakamalaking buhos ng ulan, patuloy na pagkidlat, kasindak-sindak na pagkulog, at mga kahanga-hangang pagyanig at pagsigaw ng lupa, iyon ay sa paglindol. Ang mga bagay na ito ay isang malinaw na indikasyon na ang ilang pagkawasak ay paparating sa mga tao, kapag ang sistema ng sanlibutan ay inilagay sa kawalang-ayos na ito; at ang sinuman ay mahuhulaan na ang mga kakila-kilabot na ito ay nagbadya ng mga mas dakilang kalamidad na paparating.” (Wars, 4:4:5).
Sa isa pang pagkakataon, isinulat ni Josephus: “Kaya may isang bituin na kahawig ng isang tabak, na tumayo sa siyudad, at isang bulalakaw na nagpatuloy sa buong taon. Gayon din, bago ang rebelyon ng mga Hudyo na napakalaki, isang liwanag ang suminag sa altar at banal na tahanan, na lumitaw na maliwanag na araw; tumagal ng kalahating oras. Dagdag pa, ang silanganang tarangkahan ng loobang templo, na gawa sa tanso na may bakal, na may trangka na nakahigpit nang napakalalim sa matatag na sahig, na mula sa isang buong bato, ay nakita na binuksan sa sarili nitong kusa mga ikaanim na oras ng gabi.” (Wars, 4:4:5).
Ebanghelyo Na Ipangangaral Sa Lahat Ng Mga Bansa
Bago ang pagkawasak ng Jerusalem, ang “ebanghelyong ito ng kaharian ay ipangangaral sa buong daigdig bilang patotoo sa lahat ng mga bansa” (Mateo 24:14). Ito ay natupad noong unang siglo. Isinulat ni Pablo sa mga hinirang sa Colosse at nagsalita ng mabuting balita na “naipangaral na sa lahat ng tao sa silong ng langit” (Colosas 1:23).
“Itinatalaga ng tradisyon ang mga sumusunod na parang sa iba’t ibang apostol at ebanghelista: sinasabi na si Andres ay nagtrabaho sa Scythia; kaya ang mga Ruso ay sinasamba siya bilang kanilang apostol. Inilaan ni Felipe ang kanyang mga huling taon sa Hierapolis sa Phyrgia. Sinasabi na si Bartolome ay hinatid ang ebanghelyo ayon kay Mateo sa Indya. Ang tradisyon tungkol kay Mateo ay medyo nakakalito. Siya ay sinasabi na nangaral sa kanyang sariling bayan, at matapos nito’y sa mga banyagang lupain. Sinasabi na si Santiago Alfeo ay nagtrabaho sa Egipto. Si Tadeo ay ang misyonaryo sa Persya. Si Simon ang Makabayan ay nagtrabaho sa Egipto at sa Britanya; habang ang isa pang ulat ay idinudugtong siya sa Persya at Babilonya. Ang ebanghelista na si Juan Marcos ay sinasabing nagtatag ng iglesya sa Alexandria.” (Lars P. Qualben, History Of The Christian Church).
Ihaharap Sa Mga Gobernador At Mga Hari
Sinabi ni Yahushua sa mga apostol na “Mag-ingat kayo! Dadalhin kayo sa mga hukuman at hahampasin sa mga sinagoga. Ihaharap kayo sa mga gobernador at mga hari upang sa kanila’y magpatotoo kayo alang-alang sa akin” (Marcos 13:9).
Hindi mo kailangang iwan ang mga pahina ng Bagong Tipan upang makita ang katuparan ng propesiyang ito.
Ihatid sina Pedro at Juan sa harap ng Sanhedrin (Mga Gawa 4). Binato sa kamatayan si Esteban ng isang napopoot na Hudyong madla (Mga Gawa 7:54-60). Si Herod Agripa ay “pinapatay sa pamamagitan ng tabak si Santiago na kapatid ni Juan. Nang makita niyang ito’y ikinatuwa ng mga Hudyo, ipinadakip naman niya si Pedro” (Mga Gawa 12:2).
Humarap si Pablo kay Galio, gobernador ng Acaia (Mga Gawa 18:12), Felix, isang Romanong gobernador (Mga Gawa 24), at Haring Agripa (Mga Gawa 25). Sa huli’y pinahintulutan si Pablo na ipresenta ang kanyang kaso sa harap mismo ni Caesar.
Ang ating Panginoon ay nahulaan ang pagkawasak ng Jerusalem sa ika-24 na kabanata ng Mateo. Sa isa pang artikulo ay tinalakay natin ang tagpuan sa Olibong Diskurso at naitala na ang mga tanda na ibinigay sa Mateo 24 ay darating sa katuparan sa loob ng salinlahing iyon (Mateo 24:36). Nais nating magpatuloy sa ating pagsisiyasat ng mga tanda na ibinigay bago ang pagkawasak ng siyudad noong 70 AD.
Kasuklam-Suklam Sa Banal Na Dako
Nagbabala si Yahushua sa kanyang mga alagad, na, “Kaya, kapag nakita ninyong nakatayo sa banal na dako ang kasuklam-suklam na kalapastanganan na sinabi sa pamamagitan ni propeta Daniel,—unawain ng bumabasa—, ang mga nasa Hudea ay tumakas na at pumunta sa mga bundok.” (Mateo 24:15-16).
Si Josephus, isang unang siglong mananalaysay, ay sinasabi ang malungkot na estado kung saan ang temlo ay bumagsak bago ang pagdating ni Titus, ang Romanong heneral. “At ngayon, kapag ang kawan ng mga tao ay nagtipun-tipon sa isang kapulungan, at ang bawat isa ay nasa ngitngit sa mga taong ito na nagsasamsam sa santuwaryo, sa kanilang pandarambong at pagpatay ngunit hindi pa nagsimula ang kanilang mga atake ay tumayo si Agnus sa gitna nila, at madalas hinahatid ang kanyang mga mata sa templo, at mayroong isang baha ng mga luha sa kanyang mga mata ay sinabi niya, ‘Tiyakan, mabuti sa akin na mamatay bago ko makita ang tahanan ni Yahuwah na puno ng napakaraming kasuklam-suklam, o ang mga sagradong dako na ito ay hindi dapat na tinapakan sa anuman, napuspos ng mga paa ng mga tampalasan na nagdadanak ng dugo.’” (The Wars Of The Jews, 4:3:10).
Bago ang pagkawasak ng Jerusalem, ang templo ay naging isang lugar ng pagtitipon para sa mga masasamang tao. Itinuturo ni Yahushua sa mga alagad na kapag nakita nila ang ganoong “kasuklam-suklam na kalapastanganan”, sila’y “pumunta sa mga bundok.” Ang siping ito ay hindi tumutukoy sa anumang paraan sa ilang panghinaharap na pagbabalik ng ating Panginoon. Kapag ang “kasuklam-suklam na kalapastanganan” na ito ay nagaganap, iyong mga nasa “Hudea” ay tumakas na tungo sa mga bundok—hindi sa mga kababayan na naninirahan sa Amerika ngayon!
Napalilibutan Ang Jerusalem
Sa talaan ni Lucas ng diskurso, sinabi rin ni Yahushua sa mga alagad na “Kapag nakita ninyong napalilibutan ng mga hukbo ang Jerusalem, alam ninyong malapit na ang pagkawasak nito. Kaya’t ang mga nasa Hudea ay tumakas na patungo sa bundok at ang mga nasa loob ng lungsod ay lumabas mula rito, at ang mga nasa bukid sa palibot nito ay huwag nang pumasok pa.” (Lucas 21:20-21).
Narito ang mga alagad ay binalaan na kapag ang hukbong Romano ay papalapit sa Jerusalem, sila’y tatakas para sa kanilang mga buhay. Natanggap ng mga Kristyano ang saganang babala tungkol sa paparating na paglusob. Sinabi ni Josephus, “At ngayon si Vespasian ay pinagtibay ang lahat ng dako ng paligid-ligid ng Jerusalem , at nagtayo ng mga muog sa Jericho at Adida, at naglagay ng mga garison sa dalawang lugar na ito. At ngayon ang digmaan ay dumaan na rin sa mga bulubunduking bayan, at lahat ng mga kapatagang bayan rin, iyong mga nasa Jerusalem ay pinagkaitan ng kalayaan na lumabas sa siyudad; ngayon na bumalik si Vespasian sa Caesarea, at naghahanda, kasama ang lahat ng kanyang hukbo upang martsa nang direkta sa Jerusalem, sinabihan siya na patay na si Nero, dahil dito’y ipinagpaliban muna ni Vespasian ang kanyang ekspedisyon laban sa Jerusalem, at nakatayong naghihintay kung saan ang imperyo ay ililipat matapos ang kamatayan ni Nero, ang Imperyong Romano mula noon ay nasa isang pabagu-bagong kondisyon, at hindi tumuloy sa ekspedisyon laban sa mga Hudyo.” (The Wars Of The Jews, 4:9:1, 2).
Noong ang mga lehiyon ng Roma ay tuluyang pumunta sa Jerusalem, sila’y nagkuta sa Bundok ng Olibo (The Wars Of The Jews, 5:2:3). Agaran matapos ang kanilang pagdating, isang trinsera ang itinakda sa palibot ng Jerusalem. Isang siyam na milyang haba ang itinayo sa loob ng tatlong araw na ganap na nagbakod sa siyudad. (The Wars Of The Jews, 5:12:2).
Matinding Kapighatian
Binalaan ni Yahushua ang kanyang mga alagad na kapag dumating ang hukbong Romano, iyong mga nasa Hudea ay dapat na tumakas tungo sa mga bundok at “Huwag nang bumaba ang nasa ibabaw ng bahay upang kumuha ng anuman sa loob ng kanyang bahay. At ang nasa bukid ay huwag nang bumalik upang kumuha ng kanyang balabal. Ngunit kay saklap para sa mga buntis at mga nagpapasuso ang mga araw na iyon! Kaya’t ipanalangin ninyo na ang pagtakas ninyo ay hindi matapat sa taglamig o sa araw ng Sabbath. Sapagkat sa panahong iyon ay magkakaroon ng matinding kapighatiang hindi pa nangyari mula sa pasimula ng sanlibutan hanggang ngayon, at hindi na kailanman mangyayari pa.” (Mateo 24:17-21).
Nakakamangha kung gaano karaming tao ngayon ay sinusubukan na iangkop ang mga salitang ito sa isang panghinaharap na pagbabalik ng ating Panginoon! Anong posibleng pagkakaiba ang gagawin nito kung si Yahushua ay nagbabalik sa araw ng Sabado o Linggo? Anong pagkakaiba ang maaaring gawin nito kung siya ay dumarating sa taglamig o tag-init? Gayunman, kung sinusubukan mong lumayo mula sa isang lumulusob na hukbo, ito’y gumagawa ng isang dakilang bagay ng pagkakaiba, sapagkat ang mga hangganan ng siyudad ay isasara sa araw ng Sabbath at walang paraan para sa iyo na makatakas. Mas madali pa rin makatakas mula sa mga lumulusob na hukbo kung wala kang buhat-buhat na inaalagaang bata.
Minsan ang mga tao ay minamaliit ang kabagsikan ng pag-atake sa Jerusalem. Sinasabi ni Josephus kung paano ang mga tropang Romano ay “tumungo sa maraming bilang tungo sa mga daanan ng siyudad, dala-dala ang kani-kanilang mga tabak, pinapatay nila ang mga naaabutan nila, nang walang awa, at sinusunog ang mga kabahayan na nilisan ng mga Hudyo, at kasamang sinilaban ang bawat kaluluwa sa loob nito, at nagwasak sa marami sa mga nalalabi; at sa kanilang pagpasok sa mga kabahayan upang mandambong, natagpuan nila ang buong pamilya ng mga patay na tao, at ang mga itaas na silid ay puno ng mga bangkay, iyong mga namatay sa pagkagutom; sa paningin na ito’y tumayo sila sa pagkagimbal, at lumabas nang walang hinahawakan na anuman. Ngunit bagama’t mayroon sila nitong pagkahabag para sa ganoong nawasak sa paraang iyon, subalit hindi katulad sa mga nananatiling buhay, pero tumakbo sila sa bawat isa na haharapin nila, at humarang sa mga mismong daan ay ang kanilang mga patay na katawan, at pinahinto ang siyudad sa dugo, sa ganoong antas, tunay nga na ang apoy sa maraming kabahayan ay napawi sa dugo ng mga taong ito.” (The Wars Of The Jews, 6:8:5).
Mahigit isang milyong Hudyo ang namatay sa pagkawasak ng Jerusalem—isa pang bilang na 97,000 ang dinakip bilang mga alipin!
Ang Mga Bituin Ay Mahuhulog Mula Sa Langit
“At kasunod agad ng kapighatian sa mga araw na iyon ay magdidilim ang araw, at ang buwan ay hindi magbibigay ng kanyang liwanag, at ang mga bituin ay mahuhulog mula sa langit, at ang mga kapangyarihan ng kalangitan ay mayayanig” (Mateo 24:29). Ang mga premilenyalista ay madalas ginagamit ang siping ito upang “patunayan” na ang Mateo 24 ay sinasalita ang tungkol sa pagbabalik ni Kristo sa halip na ang pagkawasak ng banal na siyudad. Madalas nilang sinasabi, “Tumingin ka lamang sa labas ng gabi—ang mga bituin ay nananatili sa kalangitan ngayon.”
Para sa mga hindi pamilyar sa propetikong wika, ang mga premilenyalista ay minsang parang nakakumbinsi. Gayunman, isang maiksing pasyal sa Lumang Tipan ay ipapakita kung gaano parehas ang ginamit na wika upang ilarawan ang pagbagsak ng mga monarka at mga bansa. Tingnan sa mga sumusunod na halimbawa ng matuwid na paghahatol ni Yahuwah at makita kung paano Niya inilalarawan ang pagbagsak ng mga pambansang lider:
- Babilonya (Isaias 13:10, 13)
- Edom (Isaias 34:4-6)
- Ang Mga Bayan (Isa. 51:5-6)
- Juda (Jer. 4:1-6, 23-28)
- Egipto (Ezek. 32:7-8)
- Ang Mga Bansa (Joel 3:15-16)
- Nineve (Nah. 1:1-5)
- Israel (Amos 8:1-2, 9)
Ang Tanda Ng Anak Ng Tao
Sa Mateo 24:30, sinabi ni Yahushua, “Pagkatapos ay lilitaw sa langit ang palatandaan ng Anak ng Tao, at magluluksa ang lahat ng mga lipi sa lupa. Makikita nila ang Anak ng Tao na dumarating na nasa ibabaw ng mga ulap sa himpapawid, taglay ang kapangyarihan at maringal na kaluwalhatian.”
Pakiusap na pansinin na si Yahushua ay hindi sinasabi, “At pagkatapos ay lilitaw ang Anak ng Tao sa langit” o “pagkatapos ay lilitaw ang tanda sa kalangitan ng Anak ng Tao.” Ang parirala ay literal: “Pagkatapos ay lilitaw sa langit ang palatandaan ng Anak ng Tao” (Berry’s Interlinear). Ang pariralang “sa langit” ay nagsasaad ng lokalidad ng Anak ng Tao, hindi ang lokalidad ng tanda.
Ang pagkawasak ng Jerusalem mismo ay nagsilbi bilang isang tanda ng katunayan na ang Anak ng Tao ay ang namamahala sa langit, dahil ito ang katuparan ng Kanyang prediksyon (ikumpara sa Deuteronomio 18:20-22).
Walang Isang Bato Na Nasa Ibabaw Ng Isa Pa
Sa mismong simula ng Olibong Diskurso, habang tumitingin sa templo, sinabi ni Yahushua, “Hindi ba’t nakikita ninyo ang lahat ng mga ito? Tinitiyak ko sa inyo, wala ritong maiiwan kahit isang bato na nasa ibabaw ng isa pang bato. Lahat ng mga ito’y pawang ibabagsak.” (Mateo 24:2).
Si Titus, ang Romanong heneral, ay hindi nais na wasakin ang templo. Sa isang talumpati sa mga tagapagtanggol na Hudyo ng siyudad ay sinabi niya, “Umaapela ako sa sarili kong hukbo, at ang mga Hudyo na ngayo’y kasama ko, at maging sa inyo, na hindi ko pinipilit sa inyo na dungisan ang santuwaryong ito; at kung ikaw ay subalit babaguhin ang lugar kung saan ika’y lalaban, walang Romano na darating malapit sa iyong santuwaryo, o mag-aalok ng anumang pagsuway rito; hindi, magsisikap akong panatilihin ang inyong banal na tahanan, sa ayaw man o sa gusto ninyo.” (The Wars Of The Jews, 6:2:4).
Gayunman, matapos makuha ang siyudad, siya’y “nagbigay ng utos na dapat nilang gibain ang buong siyudad at templo maliban sa lahat ng nalalabi ng pader, ito’y lubos na inilatag sa lupa ng mga naghukay hanggang sa saligan, na walang matitira upang gawin iyon ng mga dumating doon at pinaniwalaan kung may mga nakatira roon.” (The Wars Of The Jews, 7:1:1). Tunay nga, ang mga salita ng propeta ay dumating sa katuparan, “Kaya’t ang Sion ay bubukirin na parang isang bukid dahil sa inyo, at ang Jerusalem ay magiging mga bunton, at ang mga bundok ng bahay ay parang mga mataas na dako sa isang gubat” (Mikas 3:12).
Mga Mahahalagang Kaibahan
Tanda na sinundan ng palatandaan ang ibinigay kaya ang mga alagad ay malalaman nang maaga ang tungkol sa pagkawasak ng Jerusalem. Ang mga babala ay ibinigay kaya ang mga tao ay maaaring tumakas sa oras ng abnormal na panahon na iyon kapag ang limitado, lokal na paghahatol ni Yahuwah ay babagsak sa Jerusalem.
Tayo ngayon ay tumatanaw sa panghuling pagbabalik ng ating Panginoon, “Subalit tungkol sa araw at oras na iyon ay walang nakaaalam, kahit ang mga anghel sa langit, kahit ang Anak, maliban sa Ama” (Mateo 24:36). Magbabalik si Yahushua sa panahon ng normal na oras at walang paunang babala. Sa halip ng isang limitadong paghuhukom ang babagsak sa isang mapanghimagsik na bansa, “titipunin ang lahat ng mga bansa at sila’y kanyang pagbubukud-bukurin, tulad ng ginagawa ng pastol sa mga tupa at sa mga kambing” (Mateo 25:32).
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni David Padfield.
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Ang Pagbagsak ng Jerusalem noong 70 AD ay nagtatakda ng isang mahalaga at malalim na kaganapan ng kahihinatnan sa kasaysayan ng Hudyo at Romano.
Ang malasakunang kaganapang ito ay nagtakda ng wakas ng Unang Digmaang Hudyo-Roma, nagtatapos sa pagkawasak ng Ikalawang Templo, ang puso ng relihiyon, pulitikal, at kultural na buhay ng mga Hudyo.
Ang pagbagsak at ang resulta nito ay humugis sa diaspora ng mga Hudyo, nag-impluwensya ng paglalahad ng Hudaismo at Kristyanismo, at nagtakda ng isang matagumpay ngunit hindi mapalagay na panahon sa Imperyong Romano.
Kumukulong Tensyon Sa Pagitan Ng Mga Hudyo At Romano
Sa mga taon bago ang 70 AD, ang Jerusalem ay napakalaki ang kahalagahan bilang pulitikal, kultural, espiritwal na sentro ng Hudyong pamumuhay.
Ang Ikalawang Templo, itinayo matapos ang pagbabalik mula sa Babilonyang Pagkakatapon noong ikaanim na siglo BC, tumatayo bilang tampulan ng pagsambang pangrelihiyon ng mga Hudyo.
Ang Hudea, ang rehiyon na nakapaligid sa Jerusalem, ay naging isang kliyenteng kaharian ng Roma noong 63 BC matapos ang matagumpay na pagkubkob ng Romanong heneral na si Pompey sa Jerusalem.
Sa mga nakalipas na ilang dekada, ang relasyon sa pagitan ng Roma at mga sakop nitong Hudyo ay malubha.
Isang serye ng mga Romanong gobernador, napagtanto ng maraming Hudyo na tiwali at walang pakiramdam sa mga kautusang Hudyo at tradisyon, nagpalala sa mga tensyong ito.
Dagdag pa, ang napakabigat na buwis na ipinataw ng Roma ay nagpagana ng kaligaligan sa mga mamamayan ng Hudyo.
Ang Paghihimagsik Ng Mga Hudyo (66-70 AD)
Ang Unang Digmaang Hudyo-Romano, madalas tinawag na Paghihimagsik ng mga Hudyo, ay nagsimula noong 66 AD.
Ang pag-aalsa ay isang reaksyon sa isang serye ng pulitikal at pangrelihiyong tensyon, kabilang ang mga pagkakataon ng maling tuntunin ng mga Romano at isang lumalaking nasyonalistikong kaalaban sa mga pangkat ng mga Hudyo.
Ang himagsikan ay sinimulan ng tagumpay ng mga rebeldeng Hudyo, na nagawang paalisin ang maliit na Romanong garison na naka-istasyon sa Jerusalem.
Gayunman, dagliang ipinadala ng Roma ang isang mas malaking pwersa upang sugpuin ang rebelyon, nagbubuo ng entablado para sa pagkubkob at sa huli’y pagbagsak ng Jerusalem.
Ang Mga Pangunahing Manlalaro Ng Pwersa
Vespasian: Ang Romanong Emperador
Si Vespasian ay ang Romanong emperador na nagpasimula ng kampanya laban sa paghihimagsik ng mga Hudyo noong 66 AD. Gayunman, sa panahon ng digmaan, siya’y tinawagan pabalik sa Roma sa gitna ng isang pulitikal na krisis at pagkatapos ay lumitaw sa kapangyarihan bilang emperador noong 69 AD, nag-iiwan sa kanyang anak na si Titus bilang pinuno ng kampanyang Hudea.
Titus: Ang Romanong Heneral
Si Titus, ang anak ni Vespasian, ay ang Romanong heneral na pinangunahan ang pagkubkob at pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD. Siya ay nagsilbi sa ilalim ng kanyang ama sa kampanya laban sa paghihimagsik ng mga Hudyo at nakuha ang kapangyarihan matapos bumalik si Vespasian sa Roma. Si Titus ay kilala sa kanyang kakayahang militar at pamumuno, na napakahalaga sa matagumpay ngunit mabangis na pagkubkob sa Jerusalem.
Josephus: Ang Mananalaysay At Saksi
Si Flavius Josephus, orihinal na Yosef ben Matityahu, ay isang Hudyong mananalaysay at militar na lider na naging Romanong mamamayan. Una siyang lumaban sa mga Romano sa panahon ng pag-aalsa ngunit sumuko at naging bilanggo.
Sa huli, nakuha niya ang pabor ni Vespasian at naglingkod bilang kanyang tagapagsalin at tagapayo. Nagsulat si Josephus ng isang komprehensibong talaan ng Paghihimagsik ng mga Hudyo, kabilang ang Pagbagsak ng Jerusalem, sa kanyang gawa na “The Jewish War.”
Ang kanyang mga gawa ay nagbibigay ng isa sa pinakadetalyadong kapanahunang mga talaan, bagama’t dapat nilang basahin nang kritikal, isaalang-alang ang kanyang kumplikadong personal na kasaysayan at ang potensyal sa pagkiling.
Mga Lider At Pangkat Ng Mga Hudyo
Sa panahon ng paghihimagsik at paglusob, ang Jerusalem ay hindi pinagkaisa sa ilalim ng iisang lider ngunit naging asilo sa maraming pangkat ng mga Hudyo.
Kabilang sa mga ito ang mga Panatiko, mga militanteng nasyonalista na gumanap ng isang mahalagang papel sa pagsisimula ng rebolusyon laban sa Roma; ang mga Pariseo, na mga eksperto sa kautusang Hudyo at mayroong isang mahalagang pangrelihiyong kapanalig; at ang mga Saduceo, na karamihan ay mga aristokratikong kaparian.
Ang kawalan ng pagkakaisa at alitan sa mga pangkat na ito ay nag-ambag sa kahirapan sa pagbuo ng isang magkakasamang depensa laban sa mga Romano.
Ang Pagkubkob Sa Jerusalem
Noong tagsibol ng 70 AD, tinipon no Titus ang kanyang hukbo sa paligid ng Jerusalem. Ang kanyang hukbo ay binuo ng humigit-kumulang 60,000 tauhan, kabilang ang mga Romanong lehiyon, reserba, at mga tropa na ibinigay ng mga rehiyonal na kaalyado. Ang pwersang Romano ay mahusay ang armas at may karanasan, sumagupa na sa mga pag-aalsa ng Hudyo sa loob ng ilang taon. Sa loob ng siyudad, ang mga Hudyong manananggol ay nasa isang estado ng kaguluhan dahil sa alitan sa mga iba’t ibang pangkat. Sa kabila nito, sila’y naghanda para sa paglusob sa pag-iimbak ng pagkain at pagpapatibay ng mga pader ng siyudad. Ang heograpikong posisyon ng Jerusalem sa mataas na lupa at ang mabigat na mga muog ay nagpakita ng isang dakilang hamon sa mga Romanong mananalakay. Ang pagkubkob ay tumagal ng humigit-kumulang limang buwan. Sa simula, tinangka ng mga Romano na butasin ang mga pader ng siyudad gamit ang tore ng pagkubkob at pambayo ng pader.
Nang ito’y nabigo, sila’y dumulog sa pagbangkalong, layunin na gutumin ang buong siyudad hanggang sumuko.
Ang mga kondisyon sa loob ng siyudad ay agad naging desperado. Ang pagkain at suplay ng tubig ay lumiit, at kumalat ang sakit sa mga naninirahan. Ang labanan sa mga pangkat ng Hudyo ay nagpatuloy, lalong nagpahina sa mga depensa ng siyudad.
Ayon sa mga makasaysayang talaan, ang mga Romanong sundalo ay sinunog ang Templo, binalewala ang kautusan ni Titus na hayaan ito. Ang Templo, isang kahanga-hangang istruktura na itinuring na puso ng pangrelihiyong buhay ng Hudyo, ay naging abo.
|
Noong tag-init ng 70 AD, ang mga Romano ay tuluyang nasira ang Ikatlong Pader, pagkatapos ang Ikalawa, at sa huli ay nabutas ang mabigat na pinatibay na Unang Pader, pumapasok sa Mataas na Siyudad.
Patayan At Pagkawasak
Isa sa mga pinakamahalaga at nakakadurog ng pusong kaganapan sa panahon ng pagbagsak ng Jerusalem ay ang pagkawasak ng Ikalawang Templo.
Ayon sa mga makasaysayang talaan, ang mga Romanong sundalo ay sinunog ang Templo, binalewala ang kautusan ni Titus na hayaan ito. Ang Templo, isang kahanga-hangang istruktura na itinuring na puso ng pangrelihiyong buhay ng Hudyo, ay naging abo. Naganap ito sa ikasiyam na araw ng Hebreong buwan ng Av, isang petsa na patuloy na tinatalima ng mga Hudyo ngayon bilang Tisha B’Av, isang araw ng pagdadalamhati at pag-aayuno. Ang pagbagsak ng Jerusalem ay sinamahan rin ng napakalaking kawalan ng buhay. Si Josephus ay nagbibigay ng isang talaan ng pagpatay, nagpapahayag na ang mga Romano ay pumatay ng marami sa mga naninirahan sa siyudad. Ang eksaktong bilang ay pinatalunan at marahil ay pinalala sa talaan ni Josephus, ngunit malinaw na ang sukat ng pagpatay ay napakalaki.
Iyong mga hindi pinatay ay kinuha bilang mga alipin, marami ang ipinadala sa mga minahan sa Egipto o ibinenta sa merkado. Ang mga Romano ay lubusang sinibak ang siyudad ng Jerusalem. Ang mga gusali, tahanan, at pader ay sinira, iniiwan ang siyudad sa pagguho. Ang antas ng pagkawasak ay ganon kaya inangkin ni Josephus na iyong mga binisita ang siyudad matapos ang pagkawasak ay maaaring bahagyang paniwalaan na ito’y tinirahan.
Ang mga Romano ay dinala ang mga kayamanan ng Templo bilang mga samsam ng digmaan, kabilang ang Menorah, na tanyag na inilarawan sa Arko ni Titus sa Roma.
Ang Mga Laganap Na Salpok Ng Pagbagsak
Ang pagbagsak ng Jerusalem ay mayroong mga kagimbal-gimbal, pangunahing kahihinatnan sa mga Hudyo. Libu-libo ang namatay sa panahon ng pagkubkob, at iyong mga nakaligtas ay hinarap ang pagkakaalipin, pagkakatapon, o buhay sa isang gumuhong siyudad. Ang pagkawala ng Ikalawang Templo ay partikular na mapaminsala, sapagkat ito ay hindi lamang sentro ng pagsambang pangrelihiyon kundi isang simbulo rin ng pambansang pagkakakilanlan.
Ito’y nagtatakda ng pagsisimula ng isang mahabang diaspora para sa bayan ng Hudyo. Sa siyudad na gumuho at ang Ikalawang Templo ay nawasak, maraming Hudyo ang pinaalism ibinenta sa pagkakaalipin, o pinili na lisanin ang rehiyon.
Sila’y nagtatag ng mga komunidad sa buong Imperyong Romano at lagpas pa, malalim na hinuhugis ang Hudyong karanasan at pagkakakilanlan.
Sa pagkawasak ng templo, ang kasanayan ng Hudaismo ay kailangang umangkop, nangangailangan ng isang mahalagang pagbabago sa kaisipan at kasanayang pangrelihiyon, humahantong sa paglalahad ng Rabinikong Hudaismo.
Para sa Imperyong Romano, ang pagbagsak ng Jerusalem ay isang napakahalagang tagumpay, nagpapalakas ng pamumuno ni Emperador Vespasian at kanyang anak na si Titus.
Ang tagumpay ay ipinagdiwang sa Roma sa isang pagdiriwang prusisyon, sapagkat inilarawan sa Arko ni Titus, at pinagtibay ang kanilang kapangyarihan matapos ang hindi mapalagay na Taon ng Apat na Emperador.
Ang pagkawasak ng Jerusalem ay mayroon din isang malalim na salpok sa maagang Kristyanong samahan. Maraming tagasunod ni Yahushua ay nilisan ang siyudad bago ang paglusob, ipinapalaganap ang kanilang paniniwala sa ibang bahagi ng Imperyong Romano. Para sa ilan, ang pagkawasak ng Templo at ang siyudad ay pinatunayan ang mga propetikong babala ni Yahushua tungkol sa pagbagsak ng Jerusalem.
Ang Kristyanismo ay nagsimulang umunlad nang wala ang isang sentrong Hudyong awtoridad sa Jerusalem at nakakalat na mga Hudyong komunidad.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Pinagkunan: https://www.historyskills.com/classroom/ancient-history/siege-of-jerusalem-ad-70/
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Ang Mga Guho Ng Sinaunang Siyudad Ng Pella, sa Jordan1
Nawasak ang Jerusalem noong 70 AD, ng pinagsamang pwersa ng maraming Romanong Lehiyon na nagsasagawa ng isang mahabang pagkubkob. Hindi ipinagtanggol ni Yahuwah ang Kanyang piniling bayan, hindi maging ang Banal na Templo na itinayo para sa Kanya. Ang kasamaan ng mga Hudyo sa panahong iyon ay lumago nang lubos na malawak, at ipinako nila sa krus ang Kanyang Anak, si Yahushua, ang Anak na isinugo niya bilang kanilang pinakahihintay na Mesias at Tagapagligtas. Ang mga Hudyo ay tinanggihan si Yahushua at gaya ni Yahushua, sa panahon ng kanyang tatlo’t kalahating taon ng pagtuturo at paglilingkod, ay pasalitang tinanggihan ang kilos ng mga lider ng bayang Hudyo.
Ang mga Hudyo ay tinanggihan si Yahushua at gaya ni Yahushua, sa panahon ng kanyang tatlo’t kalahating taon ng pagtuturo at paglilingkod, ay pasalitang tinanggihan ang kilos ng mga lider ng bayang Hudyo.
|
Nasumpungan ni Yahushua ang kaugalian ng Kaparian at Iskriba na masama, naglilingkod sa sarili, at malayo mula sa kanilang Ama at mga nilalayon ng Manlilikha para sa kanila. Malakas at hayagan niyang sinaway ang mga ito habang nagsasagawa ng mga kahanga-hangang himala sa mismong harapan nila kaya malalaman nila kung sino ang nagsaway sa kanila.
Sa halip na pagsisisi, pinagtangkaan nilang patayin si Yahushua, at noong isinadula nila ang kanilang masamang balak, sumuko si Yahushua sa kalupitang ito. Sa harap ng Romanong gobernador na si Pontio Pilato, isang madla ng mga karaniwang Hudyo – humampas sa siklab ng kanilang Kaparian at marahil ang mga demonyo rin – sumigaw na ang dapat ipako sa krus si Yahushua ng Roma. At ipinako sa krus si Yahushua.
Habang sugatan sa mga paghampas at pagpalo, pasan ni Yahushua ang mabigat na krus hanggang sa lugar na tinawag na Golgotha (lugar ng bungo), sa isang burol na tinawag na Kalbaryo, naniniwala ang mga tao na isang tagalabas, hindi isang kapwa Hudyo mula sa Jerusalem o malapit lang, ang tumulong sa kanya na dalhin ang pinapasan noong pagod na pagod na siya. Ang taong ito ay nagngangalang Simon at mula sa Hilagang Aprika na bansang Cyrenaica. Pinagbagong-loob siya sa Kristyanismo dahil sa karanasang ito at tumungo kasama ang kanyang mga anak na maging isang haligi at lider ng Kristyanong iglesya ng Antioch. Iyon ang unang simbahan kung saan ang mga tagasunod ni Yahushua ay tinawag na mga ‘Kristyano.’
Narito sa Antioch, magiliw na nalalaman si Simon sa palayaw na halos nangangahulugang ‘Blackie’ dahil sa kanyang maitim na kulay ng balat, sinasabi ng ilan sa mga lumang kasulatan. Kaya kung ang itim na Kristyanong komunidad ay ipinagmamalaki si Barack Obama bilang Pangulo, dakila iyon. Ngunit umaasa ako na sila’y mas ipinagmamalaki ang taong ito, si Simon, na naabot ang mataas na katayuan ng pagiging natatanging tao na nalalaman na pisikal na tinulungan ang Panginoon sa Kanyang pinakamahirap na oras. Para sa mga nagbigay ng inumin ng iba’t ibang likido sa Panginoon habang siya’y nakabitin sa krus, tumutulong ba ito na pahabain ang buhay ng isa na nakabitin upang mamatay sa krus? Marahil sila’y nabibilang sa mga katulong, o maaaring hindi.
Oo, tinatakan na ng Jerusalem ang kapalaran nito sa mga araw at oras na iyon. Madalas nilang pinapatay ang mga propeta na isinugo ni Yahuwah sa kanila sa mga araw ng nakaraan, hindi hinihiling na ang kanilang mga gawa ay masasama, hindi ninanais magbago kahit na nagbabala na si Yahuwah sa kanila. Ngayon, pinatay nila ang Anak ni Yahuwah matapos siyang lamogin at kutyain.
Habang patuloy na nabubuhay, nahulaan ni Yahushua ang isang napakadakilang panghinaharap na pagkawasak ng Jerusalem. Sinabi niya sa mga tao na siya’y nagsasalita sa araw na iyon na ang kanilang salinlahi ay hindi lilipas bago ito maganap.
|
Habang patuloy na nabubuhay, nahulaan ni Yahushua ang isang napakadakilang panghinaharap na pagkawasak ng Jerusalem. Sinabi niya sa mga tao na siya’y nagsasalita sa araw na iyon na ang kanilang salinlahi ay hindi lilipas bago ito maganap. Karamihan sa kanyang mga tagasunod ay nasa retirong edad (60 – 80 taong gulang) noong ang pagkawasak ay dumating sa katuparan. Sila’y matatanda na, ngunit marami ang patuloy na nabubuhay.
Noong humigit-kumulang 29 AD, sa panahon ng kanyang paglilingkod, minsang nagpalayas ng maraming demonyo si Yahushua mula sa isang sinasanibang tao. Ang Demonyo ng Gadareno (Gergeseno), ang tinawag sa taong iyon. Siya ay isang lokal na tanyag na sinasanibang tao rito sa rehiyon ng mga taga-Gadareno. Hindi kapani-paniwala ang kanyang lakas kaya nawawasak niya ang mga kadena! Tila hindi siya maaaring igapos – sinubukan ng mga tao. Mabangis siyang namumuhay sa mga libingan, malinaw na nababaliw, at paminsan-minsan ay sinasaktan niya ang kanyang laman hanggang dumanak ng dugo. Siya ay katulad ng isang ulirang nangangalit na mandirigmang Viking. Ang isang tao gaya niya ay makikilala sa isang malawak na lugar.
Ang mga taga-Gadareno, na tinukoy ng Kasulatan bilang tagapagparami ng mga baboy, ay malabo na maraming nagsasanay na Hudyo sa kanila. Sila’y mga Hentil, marahil. Noong panahon ng pananakop at deportasyon ng mga Asiryan sa sampung tribo ng Hilagaan, mga 720 BC, maraming banyaga ang inilipat sa mga lugar ng nagwaging Asiryan kung saan ang Reuben, Gad, at kalahating tribo ng Manasseh ay pinalayas. Ang lupaing ito ay nasa Silangang bahagi ng Ilog Jordan at Dagat ng Galilee. Ang lupaing ito ay minsang tahanan ng higanteng hari na si Og, at ang bahagi ay minsang lupain ni Sihon. Ngunit sa mga sinaunang panahon, sinakop ito ni Josue. Marahil ang mga taong ito ay ilan sa mga inilipat ng mga Asiryan buhat nang ang mga bayan ni Og at Sihon ay ganap na pinuksa.
Ang ‘Gadareno’ ay nagpapahiwatig ng ilang posibleng koneksyon sa tribo ni ‘Gad,’ bagaman, sapagkat si Gad ay minsang namuhay sa rehiyong iyon. Ito ba’y heograpiko lamang, o ang mga taong ito’y tumalikod na Israelita na hindi na tumatalima sa mga batas ng dyeta ng mga Hudyo?
Noong sila Yahushua at ang mga Apostol ay nakababa na sa kanilang bangka sa pampang ng bayan ng Gadareno, ang taong sinasaniban ng Demonyo ay tumakbo patungo kay Yahushua at mga Apostol.
Inutos ni Yahushua sa espiritung sumasapi na tukuyin ang sarili nito, at tinawag siyang ‘Lehiyon,’ sinasabi na maraming espiritu, hindi lamang isa, nananahan sa looban ng tao.
Inutos ni Yahushua na sila’y lumabas. Sila’y nagmakaawa na pahintulutang pumasok sa isang kawan ng libu-libong baboy sa halip na palabasin sa bukas, kung saan sila (ayon sa ilang lumang paniniwala) ay kailangang humanap ng isang sasaniban o mamatay.
Pinahintulutan sila ni Yahushua na pumasok sa kawan ng mga baboy, ngunit ang mga baboy ay tumakbo sa barangko at napahamak sa dagat. Libu-libong patay na baboy ang palutang-lutang sa dagat – isang kapalaran ng pastol! – ngunit ang tao na ginawang baliw ng mga demonyong ito ay ngayong matino na at umupo nang malapit sa mga paa ni Yahushua.
At ang lokal na bayan, tumatakbo para makita ng kanilang mga mata kung ano ang sinasalaysay ng mga pastol ng mga baboy sa kanila, malinaw na napagtanto ang kahalagahan ng anong nagawa ni Yahushua. Ang dagat ay napuno ng mga patay na baboy. Ang baliw na taong puno ng sumasanib na demonyo, minsang lubos na nakakatakot sa kanila, ngayo’y tahimik na nakaupo sa mga paa ng mga panauhin.
Kinamamayaan, noong si Yahushua ay gumawa ng isa pang paglalakbay sa lupaing ito, sabik silang magtitipun-tipon para marinig ang kanyang mga pagtuturo dahil sa mga kaganapang ito. Ngunit ngayon, sila’y nakiusap lamang sa kanya na lisanin ang kanilang bayan dahil nagdulot siya ng sakuna. Ang bawat isang baboy ba ay nagkakahalaga ng $100.00 hanggang $300.00? Kung oo, nagdulot si Yahushua ng gastos sa kanilang lupain ng halos isang milyong dolyar. Ngunit hindi nila susubukang saktan si Yahushua! Hindi matapos ang kanyang nagawa. Malinaw sa lahat na siya ay nagtataglay ng dakilang kapangyarihan na hindi pa nila nakikita.
Umalis si Yahushua sa pakiusap nila. Ang dating taong sinaniban ng demonyo ay nakiusap kung maaari siyang sumama sa Tagapagligtas. Ngunit sinabi ni Yahushua sa kanya:
‘Hindi. Uwuwi siya at sabihin sa mga tao kung anong nangyari – anong ginawa para sa kanya.’
Lumisan na si Yahushua, at ang taong ito ay matapat na isinagawa ang kanyang misyon dahil tumatanaw siya ng utang na loob sa anong ginawa ni Yahushua para sa kanya. Naglakbay siya sa rehiyon, silangan ng Ilog Jordan, isang lugar na tinatawag na Perea, para sa ilang panahon lamang. Sa rehiyong ito, mayroong sampung mahahalagang siyudad, na kung saan, bilang isang pangkat, ay tinatawag na ‘ang Decapolis’ (ang 10 Siyudad). Sinabi niya sa mga tao sa mga siyudad na ito ang tungkol kay Yahushua at anong nagawa ni Yahushua. At naririnig nila ang kwentong ito na kinumpirma ng marami mula sa rehiyon kung saan ito naganap mula nang tinanong nila kung ito ay totoo.
Ang taong minsang sinaniban ay ipinalaganap ang balita nang lubusan kaya sa susunod na babalik si Yahushua sa lugar, maraming kawan ng mga tao ang darating at sabik na makikinig sa kanyang mga pagtuturo. Ito’y nagiging isang mayabong na lupain.
At humigit-kumulang na 40 taon ang nakalipas, mahalaga ang dakilang layunin na ang mga tao ng rehiyong ito ay nakasama si Yahushua, natutunang mangamba at rumespeto sa kanya, at yakapin siya. Mayroong sampung siyudad sa Decapolis. Isa sa mga ito ay nagngangalang Pella. At noong ang mga Romano ay dumating upang wasakin ang Jerusalem noong 66 AD, sa ilalim ng mando ni Gaius Cestius Gallus, ito ay sa rehiyon ng Decapolis at sa siyudad ng Pella kung saan ang mga Kristyano ay patungo!
Ito’y noong 66 AD.
Isang Romanong heneral na nagngangalang Cestius ay pinaligiran ang siyudad ng Jerusalem kasama ang maraming dakilang tropang Romano. Ang mga Hudyo ay naghihimagsik muli laban sa Roma, at ang Roma ay pagod na pagod na sa kanila. Ang mga Romano ay nag-aalikot kasama ang mga Hudyo. Sa loob ng Jerusalem ay may dakilang bilang ng mga tao, kumuha ng kanlungan mula sa mga nagngangalit na Romano. Ito ay dahil ang Jerusalem ay isang hindi mapaniniwalaang ligtas at malakas na siyudad na pinaligiran ng pader. Ikalawa, ito’y napuno dahil ang hukbo ni Cestius ay lumitaw sa panahon ng isa sa mga dakilang sapilitang kapistahan ng mga Hudyo noong ang lahat ay dumating sa Jerusalem tungo sa Banal na Templo.
Sa loob ng humigit-kumulang 150 taon, ang mga Romano ay namuno sa kapuna-puna na sutil at mabigat na mga Hudyo. Tiniis nila ang maraming maliliit na pag-aalsa at ilang malalaki, at sila’y napagod sa kanila. Napagpasyahan nila na gumawa ng isang ganap na digmaan laban sa mga Hudyo upang mangayupapa sila nang tuluyan.
Sa loob ng mga pader, ang mga tao ay mayroong halong kaisipan. Ilan ay naiisip na ililigtas sila ni Yahuwah sa pamamagitan ng isang dakilang pagkapalaya, gaya ng ginagawa Niya sa sinaunang panahon. Ang iba’y naiisip na nagpadala si Yahuwah sa kanila ng maraming tanda na Siya’y hindi na nasisiyahan sa kanila sa mga nakalipas na taon, at sila’y hindi naniniwala na si Yahuwah ay tutulungan sila laban sa mga Romano ngayon.
Ngunit matapos paligiran ni Cestius ang siyudad, naghahanda na maglatag ng pagkubkob rito, bigla niyang ginulat ang lahat sa pagpawi ng pagbangkulong at pagbawi ng martsa ng kanyang hukbo. Hindi ko natutunan kung ano ang kanyang mga ganap na layunin rito. Ang mga opinyon ay tila magkakaiba, at sila’y tila pumapabor sa kanya na nagnanais na maiwasan ang isang mahaba at sa huli’y nakakahiyang pagkubkob laban sa isang siyudad na mahusay ang depensa habang ang ibang labanan ay isinasagawa sa isang mas direktang anyo, mga labanan na nag-alok ng karangalan at dambong!
Para sa mga mandirigmang Hudyo sa loob ng mga pader ng Israel, lumitaw na maaaring nagtanim si Yahuwah ng takot sa puso ng kanilang mga kaaway muli. Sila’y nalulugod noong sila’y naghintay nang matagal upang matiyak na ito’y hindi isang lalang upang ilabas sila. Sila’y disidido na samantalahin ang sitwasyon, at ang kanilang hukbo ay nilisan ang siyudad upang sundan, hanapin, lipulin ang mga ‘takot na takot’ na Romanong ito.
Ang mga Hudyo ay nahuli at nalipol ang hukbo ng Romano na ito malapit sa Bethoron (Beth Horon). Humigit-kumulang 5,300 Romanong sundalo at 480 kabalyerya ang namatay noong si Eleazar Ben Simons ay pinangunahan ang kanyang mga tropang Hudyo laban kay Cestius sa labanan. Nakuha rin nila ang ‘batayang agila’ ng Lehiyon, isang sagisag ng labanan ng Lehiyon, sa isang mataas na poste. Ito’y kumatawan ng isang napakalaking insulto sa kapangyarihan ng Roma at isang dakilang kahihiyan sa tiyak na Lehiyon na pag-aari nito.
Ngunit, sa panahong iyon, noong 66 AD, sa loob ng mga pader ng Jerusalem ay isang populasyon ng mga Kristyano na nais hindi maging bahagi ng digmaan o karahasan sa anumang dahilan. At sila’y banal na binalaan na lisanin ang siyudad dahil ito’y mawawasak – at sila’y mawawasak kung sila’y mananatili.
|
Ang ganoong tagumpay laban sa mga mahuhusay na sinanay na Romano ay tunay na isang katangiang pangmilitar, ngunit pinalutang nito ang tiwala hanggang sa punto na naiisip nila na maaari nilang hampasin ang mga natakot at hambog na Romano, saanman, anumang oras, sa huli’y gumagawa sa kanilang pagkawasak.
Ngunit, sa panahong iyon, noong 66 AD, sa loob ng mga pader ng Jerusalem ay isang populasyon ng mga Kristyano na nais hindi maging bahagi ng digmaan o karahasan sa anumang dahilan. At sila’y banal na binalaan na lisanin ang siyudad dahil ito’y mawawasak – at sila’y mawawasak kung sila’y mananatili.
Kaya, noong ang mga Hudyo ay dumaluhong sa guhit-tagpuan upang hulihin ang mga umaatras na Romano, mayroon silang gintong pagkakataon—ang kanilang bintana ng oportunidad. Ang mas makabayan at mas matapang na mga tao sa mga mamamayang Hudyo ay nawala, hinahabol ang kaaway. At walang sinuman sa kabukiran ang pipigil sa kanila dahil wala nang naririto. Ang lahat ay nagtatago sa loob, alinmang bahagi ng siyudad ng pader ang pinakamalapit at pinakaligtas.
Nilisan ng mga Kristyano ang mga hangganan ng Jerusalem at tumungo sa hilaga, mga 50 milya. Pagkatapos, sila’y tumawid pa-silangan sa Ilog Jordan at sa kabila nito ay Pella, kung sila’y kumuha ng kanlungan sa loob ng medyo matagal na panahon. Ito ay mga nasa 70 milya na paglalakbay sa pamamagitan ng mga landas na malamang ay ginamit nila (ayon sa mga mapa na natagpuan ko ng kanilang pinaghihinalaang landas, na marahil ay pagtataya lamang.)
At kaya, iyon ay kung paano dumating sa kaganapang iyon, sa ngayon na nalalaman ng iba’t ibang lumang manunulat, walang sinumang Kristyano ang pinatay sa loob ng Jerusalem sa sumunod na ilang taon, napopoot sa pagkawasak ng halos buong Lehiyon ng kanilang mga kapatid, naglatag ng mahaba at mapait na pagkubkob sa Jerusalem, tuluyang nalabag ang pader, at pumuksa sa daan-daang libong Hudyo, winasak ang kanilang mga tahanan, at ganap na sinunog ang templo ni Yahuwah, sinisikwa maging ang mga batong pader sa paghahanap ng tinunaw na ginto.
Hindi lamang ito pinahintulutan ni Yahuwah, Siya mismo ang naghatid nito.
Sapagkat si Titus, ang heneral na namumuno sa pagkubkob (at tuluyang naging Emperador ng Roma), sinabi: ‘Hindi isang dakilang tagumpay na talunin ang isang bayan na inabandona ng kanilang diyos.’
Wala mas ligtas na mga tao kapag ang mga tumatalimang bayan ay naghihintay sa pananalig sa panahon ng katakut-takot na pangangailangan, nagtitiwala kay Yahuwah at Yahushua para sa kanilang pagkapalaya. Sino ang maaaring makapagnakaw ng mga anak ni Yahuwah mula sa Kanyang kamay? Walang isang tupa na makukuha kay Yahushua maliban kung bahagi ng ilang plano na mas dakilang nagsisilbi sa kaharian ni Yahuwah kaysa sa kaligtasan ng buhay ng tupang iyon. At ang mga tagasunod ni Yahushua ay binalaan, pinangakuan pa nga, na sila’y magkakaroon ng mga suliranin at mga pagsubok sa panig na ito ng kanilang kamatayan ngunit walang hanggang buhay sa iba.
Sapagkat sinabi mismo ni Yahushua, siya ang iisang landas na inalok sa tao upang makamit ang kaligtasan.
|
Sapagkat sinabi mismo ni Yahushua, siya ang iisang landas na inalok sa tao upang makamit ang kaligtasan. Ngunit para lamang makilala kung sino siya ay hindi sapat para iligtas ang iyong kaluluwa.
Ang pagiging isang tunay na lalaki o isang dakilang babae ay hindi magliligtas sa iyo. Ikaw ay pinagnanaisan sa mga kalalakihan, ngunit walang makakapaglinis ng makasalanan. Tanging si Yahushua lamang. At si Yahushua ay nangangailangan na ikaw ay mananalig sa kanyang mga pagtuturo, magsisi ng iyong kasalanan, bautismuhan sa Kanyang pangalan, at ilaan ang nalalabi ng makamundong buhay na ito sa Kanya kaya maaari ka Niyang turuan upang maabot ang iba at kaya maaari mong ibahagi ang kanyang sakripisyo sa pagbibigay ng iyong sarili sa kapakanan ng iyong kapwa gaya ng paglalaan ni Yahushua ng kanyang sarili para sa iyo. Magmasigasig rito, at sa pananalig, sinabi sa atin na maaari nating makamit ang kaligtasan sa kabila ng ating kawalan ng kakayahan na maabot ang mga batayan para sa mga kilos na tayo’y magiging karapat-dapat na mamuhay sa kalinisan na kinailangan ni Yahuwah.
Kunin ang iyong pagkakataon. Sumampalataya sa Anak ni Yahuwah na isinugo para sa iyo, ang bumagsak na makasalanan! Ipagkatiwala kay Yahushua ang iyong buhay. Siya at ang Ama ay iniibig ka buhat nang magsimula ang panahon, subalit lubos na mahalagang kaloob ang ibinigay upang iligtas ka kaya mayroong dakilang poot tungo sa iyo kung itatakwil mo ang kaloob na iyon.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni Daniel Curry.
1 Larawan mula sa alextravel.world/jordans-ancient-city-of-pella
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Ilan sa mga tao ay ginagawa ang prediksyon na ang pagbabalik ni Yahushua ay isang ganap na libangan. Ang Mateo 24 ba ay naglalaman ng mga tanda na kailangan upang mahulaan ang pagbabalik ni Kristo Yahushua?
Ang kasaysayan ng simbahan ay puno ng mga halimbawa ng mga nakagigilalas na “propeta” na umakit sa pampublikong atensyon sa pag-aangkin na nalalaman ang panahon ng pagbabalik ng Panginoon.
Ang kasaysayan ng simbahan ay puno ng mga halimbawa ng mga nakagigilalas na “propeta” na umakit sa pampublikong atensyon sa pag-aangkin na nalalaman ang panahon ng pagbabalik ng Panginoon.
|
Si William Miller, tagapagtatag ng samahang Adventist, inanunsyo na si Kristo ay darating sa taong 1843; noong nabigo ang prediksyon na iyon, isang rebisyon ang ginawa at ang taong 1844 ay itinakda. Ang “propesiya” na iyon ay napatunayan na tila kinapos sa tanda.
Si Joseph Smith, ng katanyagang Mormon, itinuro na darating si Kristo nang hindi lalagpas ng 1891, ngunit nabigo rin siya.
Si C. T. Russell, ang tagapagtatag ng organisasyong Watchtower, ipinahayag na ang Muling Pagdating ay magaganap sa taong 1914.
Isa sa mga pinakabagong prognostikador ay si Hal Lindsay, may-akda ng tanyag na aklat, The Late Great Planet Earth, na nakipagtalo na ang mga “tanda” ng Mateo 24 ay nagpapahiwatig na si Yahushua ay babalik sa lupa sa taong 1988.
Dumarating si Lindsay na pagtatapos na ito sa pagpapahiwatig na ang “salinlahi” na nasaksihan ang muling pagsilang ng Israel noong 1948 ay masasaksihan rin ang pagbabalik ng Panginoon. Sapagkat ang isang salinlahi ay ipinalagay na humigit-kumulang 40 taon, ang sapantaha ni Lindsay ay babalik si Kristo para tuparin ang “rapture” (isang nosyon na walang biblikal na taguyod) sa taong 1988. Dagdag niyang tinatapos na buhat ang rapture ay susundan ng isang pitong taong panahon ng “tribulasyon,” makikita ang paglitaw ni Yahushua sa taong 1995 upang mapagtagumpayan ang “Labanan sa Armageddon” at kaya ang pagsisimula ng kanyang milenyal na paghahari.
Nabanggit natin sa ibabaw, ang diumano’y patotoo para sa pananaw na ang Panginoon ay babalik sa taong 1995 o sinabi na matatagpuan sa Mateo, kabanata 24.
Ang Olibong Sermon ay hinati sa dalawang pangunahing bahagi: una, inilabas ni Yahushua ang nalalapit na pagkawasak ng Jerusalem at ang mga “tanda” ay magpapahayag ng kaganapang iyon; ikalawa, sinalita niya ang kanyang huling pagbabalik at ang kakulangan ng mga tanda na maglalarawan ng kaganapang iyon.
Ang Olibong Sermon ay hinati sa dalawang pangunahing bahagi: una, inilabas ni Yahushua ang nalalapit na pagkawasak ng Jerusalem at ang mga “tanda” ay magpapahayag ng kaganapang iyon; ikalawa, sinalita niya ang kanyang huling pagbabalik at ang kakulangan ng mga tanda na maglalarawan ng kaganapang iyon.
|
Gayong umalis ang Panginoon mula sa Jerusalem (Mateo 24:1, 2), ang kanyang mga alagad ay tinawagan ang kanyang atensyon sa mga gusali sa templo. Nagtanong ang Panginoon: “Hindi ba’t nakikita ninyo ang lahat ng mga ito? Tinitiyak ko sa inyo, wala ritong maiiwan kahit isang bato na nasa ibabaw ng isa pang bato. Lahat ng mga ito’y pawang ibabagsak.”
Sa kanilang pag-upo sa Bundok ng Olibo, ang mga alagad ay tinanong ang Panginoon kung kailan ang “mga bagay na ito” at ano ang “tanda” ng kanyang pagdating at katapusan ng panahon. Malamang ay ipinalagay nila na ang pagkawasak ng templo at ang kawakasan ng panahon ay magkasabay. Si Kristo Yahushua, sa diskurso na susundan, ay hinangad na itama ang kanilang maling akala.
Ang Olibong Sermon ay hinati sa dalawang pangunahing bahagi: una, inilabas ni Yahushua ang nalalapit na pagkawasak ng Jerusalem at ang mga “tanda” ay magpapahayag ng kaganapang iyon (4-34); ikalawa, sinalita niya ang kanyang huling pagbabalik at ang kakulangan ng mga tanda na maglalarawan ng kaganapang iyon (35-sumusunod pa).
Walang duda na isang malungkot na trahedya na ang mga isterikong mananapalaran sa propesiya ng Bibliya ay kukunin ang mga “tanda” na iyon na may kaugnayan lamang sa pagkawasak ng sinaunang Jerusalem at nagtatangka na bigyan ang mga ito ng isang modernong paggamit sa konteksto ng isang nuklear na Armageddon!
Ang Mga Tanda
Ang mga tanda na nabanggit ng Panginoon ay matatagpuan sa Mateo 24:4-14. Hindi natin kukunin ang panahon upang talakayin ang mga ito sa artikulong ito. Patuloy, sapat nang sabihin na ang bawat isa sa mga ito ay natupad sa loob ng 40 taon sa pagitan ng diskurso ng Panginoon at ng pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD. Ating itagubilin ang tatlong mabubuting pinagkukunan ng materyal sa koneksyong ito:
- J. Marcellus Kik, Matthew XXIV, Presbyterian & Reformed, 1948.
- Roy Deaver, “Matthew 24” sa Premillennialism — True Or False?, Wendell Winkler, Ed. , 1978, pp. 105ff.
- Cecil May, “Matthew 24,” The Biblical Doctrine of Last Things, David Lipe, Ed., 1984, pp. 115ff.
Ang mga ito’y mahuhusay na kasangkapan para sa pag-aaral ng temang ito.
Sa timbang ng artikulong ito, nais kong tiyakang ipakita na ang mga “tanda” ng Mateo 24:4-14 ay hindi matatagpuan ang kanilang katuparan sa panghuling pagbabalik ni Kristo.
May apat na malalakas na mga argumento na nagpapakita na ang mga tanda sa Mateo 24 ay nauugnay sa pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD.
“Hindi lilipas ang salinlahing ito, hanggang . . .”
Ang pagpapahayag na “ang lahat ng mga ito” ay tinutukoy ang mga tanda na ibinigay ng Panginoon. At “ang lahat ng mga ito”—ay magaganap bago “ang salinlahing ito” ay lilipas.
|
Una, sa dakilang berso na iyon na nagtatakda ng “kontinental na pagkakahati” ng kabanata. Malinaw na sinabi ni Yahushua: “Tinitiyak ko sa inyo, hindi lilipas ang salinlahing ito, hanggang hindi nagaganap ang lahat ng mga ito” (berso 34). Ang pagpapahayag na “ang lahat ng mga ito” ay tinutukoy ang mga tanda na ibinigay ng Panginoon. At “ang lahat ng mga ito”—ay magaganap bago “ang salinlahing ito” ay lilipas.
Ang katanungan ay—ano ang kahulugan ng “salinlahing ito”? Ang mga dispensasyonalista ay mahilig sa pagsabi na ang “salinlahi” na iyon ay tinutukoy ang “lahi;” kaya, ito lamang ay parunggit sa lahi ng mga Hudyo; at kaya, ang Panginoon ay nagpapahiwatig na ang mga tanda na ito ay matutupad habang ang lahing Hudyo ay pinanatili (ikumpara sa The Scofield Reference Bible).
Gayunman, ang ganoong pananaw ng “salinlahi” ay nasa pagkakaiba sa paggamit ng salitang iyon sa Bagong Tipan. Sa kanilang Greek Lexicon, nagkomento sina Arndt & Gingrich na ang genea [“salinlahi”] ay batayang tinutukoy “ang kabuuan ng mga isinilang sa kaparehong panahon, lumawak sa pagsama ng lahat ng mga nabubuhay sa isang ibinigay na panahon ng henerasyon, mga kapanahunan” (p. 153). Isang pagsisiyasat ng marami sa mga sipi sa ebanghelyo ni Mateo ay agarang kinukumpirma ito (ikumpara sa 11:16; 12:39, 41, 42, 45; 16:4; 17:17; 23:36). Malinaw dahil dito, ang mga tanda ng Olibong aral ay limitado sa unang siglo.
Mga Mahahalagang Sinaunang Detalye
Bagama’t sina Lindsay at iba pa ay nakipagtalo na ang mga paglalarawan ng Mateo 24 ay nagpapahiwatig ng isang ika-20 siglo na pandaigdigang nuklear na labanan, ang mga kontekstwal na pagsasaalang-alang ay ipinapakita na ang Panginoon ay mayroong malinaw na sanggunian sa isang sinauna at lokal na kalagayan.
Isaalang-alang ang mga sumusunod na dahilan:
- Tiniyak ni Kristo na ang paparating na pagkawasak ay sangkot ang lugar ng sinaunang templo [“ang banal na lugar” – 24:15] at ang siyudad ng Jerusalem (ikumpara sa Lucas 21:20).
- Ang mga alagad sa Hudea ay binalaan na “tumakas na at pumunta sa mga bundok” (16) —mga pagtuturo na halos hindi nararapat sa isang panahon ng atomikong atake! Gayunman, ayon sa patotoo ng mananalaysay na si Eusebius, ang mga Kristyano ay tumakas tungo sa Pella, silangan ng Ilog Jordan bago ang paglusob sa Jerusalem at kaya naligtas ang kapalaran ng mga Hudyo.
- Nagbabala ang Panginoon: “Huwag nang bumaba ang nasa ibabaw ng bahay upang kumuha ng anuman sa loob ng kanyang bahay” (17). Muli, ang ganoong pagtuturo ay halos walang saysay kung ang Tagapagligtas ay sinalita ang isang modernong nuklear na paglusob. Ngunit ginagawa nito ang sakdal na saysay dahil ang mga kabahayan sa lumang Jerusalem ay patag ang bubungan at magkakatabi sa isa’t isa. Naaayon, ang mga Kristyano ay maaaring magpatuloy, sa “kalsada ng mga bubong,” hanggang sa hangganan ng siyudad at tumakas (ikumpara sa Edersheim, Sketches of Jewish Social Life, p. 93).
- Ang paalala na “ipanalangin ninyo na ang pagtakas ninyo ay hindi matapat sa taglamig” (20) ay inaasahan ang mga primitibong kondisyon kapag ang paglalakbay ay magiging napakahirap.
- “Ipanalangin ninyo na ang pagtakas ninyo ay hindi matapat … sa araw ng Sabbath” ay kinukuha sa talaan ang katunayan na ang mga tarangkahan ng sinaunang siyudad ay sarado sa araw ng Sabbath (ikumpara sa Nehemias 13:19), isang katunayan, syempre, na hindi nakamit matapos ang pagkawasak ng siyudad.
Ang Pagtuturo Ni Yahushua Tungkol Sa Muling Pagdating
Ang mga paglalarawan na ipinakilala ni Yahushua upang matiyak ang paghahanda para sa kanyang Muling Pagdating ay pinagsarhan ang posibilidad ng mga tanda na ibinigay upang tukuyin ang panahon ng kaganapang iyon.
Sa maraming matitingkad na mga makasaysayang paglalarawan, ang Panginoon ay ipinahayag na walang tagapaghiwatig ng panahon ang ibibigay upang maghudyat ng kanyang pagbabalik; sa halip, ang Araw ng Paghuhukom ay mahuhuli ang mga tao na walang kamalayan..
|
Sa maraming matitingkad na mga makasaysayang paglalarawan, ang Panginoon ay ipinahayag na walang tagapaghiwatig ng panahon ang ibibigay upang maghudyat ng kanyang pagbabalik; sa halip, ang Araw ng Paghuhukom ay mahuhuli ang mga tao na walang kamalayan.
Itala ang mga sumusunod:
- Habang ang mga tao sa panahon ni Noe ay nagpatuloy sa kanilang normal na ginagawa “hanggang sa araw” na dumating ang baha, “gayundin naman sa pagdating ng Anak ng Tao” (38, 39).
- Ang mga tao ng sinaunang Sodoma ay walang kamalayan ng papalapit na sakuna hanggang sa “araw na umalis si Lot sa Sodoma,” gayunman, “ganoon din ang mangyayari sa araw na maihayag ang Anak ng Tao” (Lucas 17:28-30).
- Ipinahayag na Kristo ay darating nang hindi inaasahan, gaya ng isang magnanakaw. “Unawain ninyo ito: Kung alam ng may-ari ng bahay kung anong bahagi ng gabi darating ang magnanakaw, magbabantay siya at hindi niya hahayaang malooban ang kanyang bahay. Dahil dito’y maging handa rin kayo, sapagkat ang Anak ng Tao ay darating sa oras na hindi ninyo aakalain” (43, 44; ikumpara sa 1 Tesalonica 5:2; 2 Pedro 3:10).
- Ang talinghaga ng mga dalaga sa Mateo 25 mismo ay nagtuturo ng aral ng patuloy na paghahanda, sapagkat ang lalaking ikakasal ay darating sa pinaka hindi inaasahang oras [ang oras sa hatinggabi — isang pinaka nakagugulantang na oras para sa isang kasal!].
Wala sa Mateo 24 na nagtataguyod ng teorya na si Kristo ay nagbigay ng ilang tanda na magpapahayag ng kawakasan ng panahon.
Mismong Mga Salita Ni Yahushua
“Subalit tungkol sa araw at oras na iyon ay walang nakaaalam, kahit ang mga anghel sa langit, kahit ang Anak, maliban sa Ama.” (Mateo 24:36)
|
Isa sa mga pinaka mapanghikayat na punto na nagpapakita na ang Panginoon ay walang ibinigay na tanda kung saan ang katapusan ng panahon ay maaaring bilangin ay ang katiyakan sa berso 36. “Subalit tungkol sa araw at oras na iyon ay walang nakaaalam, kahit ang mga anghel sa langit, kahit ang Anak, maliban sa Ama.”
Ang argumento ay nagwawasak: bagama’t nagbigay ng mga tanda si Yahushua sa Mateo 24:4-14, maging siya ay hindi nalalaman kung kailan ang panahon ng kanyang Muling Pagdating. Ito dapat ay halata sa sinuman (iligtas iyong mga ganap na nalinlang) na ang mga tanda ng Mateo 24 ay hindi maaari sa anumang paraan na gamitin upang tukuyin ang panahon ng Pagbabalik ng Panginoon!
Hindi ba tila kakaiba na ang mga modernong “propeta” ay maaaring basahin ang Mateo 24 at mahulaan ang panahon ng katapusan ng panahon; subalit maging si Kristo Yahushua ay hindi mabigkas o mabasa ang mensahe ng kanyang pagbabalik?!
Walang tanda tungkol sa panahon ng katapusan ng panahong ito. Tayo’y magsikap, dahil dito, na palaging maghanda para sa pagbabalik ng Panginoon, o sa kamatayan, alinman ang mauuna.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni Wayne Jackson.
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
|
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo. Kapag gumagamit ng mga pinagkukunan mula sa mga labas na may-akda, kami’y naglalathala lamang ng nilalaman na may 100% pagkakatugma sa Bibliya at sa mga kasalukuyang paniniwalang biblikal ng WLC. Kaya ang ganitong mga artikulo ay maaaring ituring na parang direktang galing sa WLC. Kami’y lubos na pinagpala sa paglilingkod ng maraming tagapaglingkod ni Yahuwah. Ngunit hindi namin inaabiso ang aming mga kasapi na galugarin ang iba pang gawa ng mga may-akda na ito. Ang mga gawang iyon ay hindi na namin isinama mula sa paglalathala dahil ang mga iyon ay naglalaman ng mga kamalian. Nakalulungkot, wala pa kaming nahahanap na paglilingkod na walang dungis. Kung ikaw ay nagulantang sa ilang hindi-WLC na inilathalang nilalaman [artikulo/episodyo], tandaan ang Kawikaan 4:18. Ang aming pagkakaunawa ng Kanyang patotoo ay umuusbong, sapagkat mas maraming liwanag sa ating landas. Mas itinatangi namin ang katotohanan nang higit sa buhay, at hangad ito saanman ito matatagpuan.
|
Sino sa daigdig ang Dalawang Saksi ng Pahayag 11, at paano natin dapat ipaliwanag ang siping ito ng Kasulatan? Kung ika’y dumating na may mga katanungan, ngayo’y may mga kasagutan ako. Simulan natin sa isang teksto. Sinasabi ng Pahayag 11:3-6 ang sumusunod:
“Bibigyan ko ng kapangyarihang magpahayag ng propesiya sa loob ng 1,260 araw ang aking dalawang saksi na nakasuot ng damit panluksa.”
4 Ang mga saksing ito’y ang dalawang puno ng olibo at dalawang ilawang nakatayo sa harap ng Panginoon ng lupa. 5 Kung may magtangkang saktan sila, lalabas sa kanilang bibig ang apoy na lalamon sa kanilang mga kaaway. Sinumang magtatangkang saktan sila ay papatayin sa ganitong paraan. 6 Sila’y may kapangyarihang isara ang langit upang huwag umulan sa mga araw na nagpapahayag sila ng propesiya. At mayroon din silang kapangyarihang gawing dugo ang tubig at bigyan ng anumang uri ng salot ang lupa, anumang oras nila ito naisin.
Gaya sa kaso ng anuman sa Pahayag ni Juan, walang bago rito, tanging mga lumang bagay lamang—iyon ay, mga bagay sa Lumang Tipan—sa bagong pananamit, at ang Dalawang Saksi ay walang pagkakaiba.
|
Gaya sa kaso ng anuman sa Pahayag ni Juan, walang bago rito, tanging mga lumang bagay lamang—iyon ay, mga bagay sa Lumang Tipan—sa bagong pananamit, at ang Dalawang Saksi ay walang pagkakaiba. Ang mga sumusunod na pitong pahayag ay makatutulong sa atin na tukuyin ang mga kinatawan na ito. Ang mga ito’y mangunguna rin sa atin sa ilang nakakagulat na kabatiran tungo sa kaisipang mundo ng Bibliya.
1. Ang Dalawang Saksi Ay Sila Moises At Elias.
Pansinin ang teksto. Tumatawag si Elias ng apoy mula sa langit (1 Mga Hari 18). Si Elias ang nagsara ng kalangitan kaya hindi umulan. Tinamaan ni Moises ang Ilog Nilo at ang tubig nito ay ginawang dugo. Tinamaan din ni Moises ang lupain ng Egipto ng mga salot. Kung ang Kasulatan ay may anumang paggamit sa pagkilala sa dalawang kinatawan na ito, ang Kasulatan ay ipinupunto ang mga ito na sila Moises at Elias.
2. Ang Parehong Dalawang Saksi Ay Nagpakita Sa Pagbabagong-Anyo.
Kung naiisip mo, “Subalit sila Moises at Elias ay matagal na patay—hindi na sila magpapakita pang muli,” kailangan mong bisitahing muli ang kwento ng Pagbabagong-Anyo (Transpigurasyon) sa Mateo 17. Naririto, sila Moises at Elias ay nagpakita para sa isang pagsasama kay Yahushua, matapos ang paglitaw ng isang ulap at isang tinig mula sa langit. Pansinin na sa pag-akyat ng dalawang saksi sa Pahayag 11:12, mayroong isang ulap at isang tinig mula sa langit. Tila taglay ni Juan ang kwento ng pagbabagong-anyo sa kaisipan noong sinasabi niya ang tungkol sa dalawang saksi. Marahil dahil siya’y naroroon.
3. Ang Dalawang Saksi Ay Naninindigan Para sa Kautusan At Mga Propeta.
Bakit ang dalawang taong iyon? At bakit pa sila magpapakita upang makipag-usap kay Yahushua? Simple lamang—sila Moises at Elias ay kumakatawan sa Kautusan at mga Propeta. Sa pananalitang Hudyo sa Unang Siglo, “Ang Kautusan at ang mga Propeta” ay takigrapya para sa Bibliya. Hindi lamang mga bahagi ng Bibliya, kundi ang buong Bibliya gayong sumasa kanila ito (ikumpara sa Mateo 7:12, 22:40, Lucas 16:16, at iba pa). Itinuring si Moises na responsable para sa limang aklat ng Torah (ang Kautusan), at si Elias ay nagiging isang tipolohikong propetikong katauhan (tingnan ang pagtutulad ni Juan Bautista kay Elias bilang isang dagdag na punto ng sanggunian). Magkasama, sila ang buod ng lahat ng patotoo ni Yahuwah. Ito’y kung bakit sila nasa bundok ng Pagbabagong-Anyo: sila’y nagbibigay-pahintulot kay Yahushua. Dagdag pa, sila’y nawala at nanatili si Yahushua dahil si Yahushua ang katuparan at buod ng lahat ng nasa loob ng Kautusan at mga Propeta.
4. Ang Dalawang Saksi Ay Mga “Puno Ng Olibo” Dahil Sila’y Nagbibigay Ng Langis Na Nagliliwanag Sa Mga Lampara Ng Ekklesia.
Maaari itong malabo habang nakukuha ito, ngunit sa Zacarias 4, ang propeta ay nakikita ang isang pangitain ng dalawang puno ng olibo at dalawang lampara. Ang mga puno ng olibo ay nagbibigay ng patuloy at palagiang langis sa mga lampara upang panatilihin ang liwanag ng mga ito. Kinuha ni Juan ang larawan ni Zacarias at inangkop rito. Dahil dito, kung ang Dalawang Saksi ay ang mga puno ng olibo at ang pitong ekklesia ay ang mga lampara, pagkatapos ang punto ni Juan ay matapat: ito ay ang Kautusan at mga Propeta na nagbibigay ng panggatong kung saan ang liwanag ng ekklesia ay kumikinang. Kung ika’y wala sa Kasulatan, sa ibang salita, ang iyong liwanag ay nasa landas na mawala.
Nakita na nating nawala sila Moises at Elias mula sa pagbabagong-anyo habang nananatili si Yahushua. Siya ang nagiging, at nananatili, ang buod ng lahat ng kalooban ni Yahuwah sa kasaysayan.
|
5. Ang Dalawang Saksi Ay Ibinuod Ni Yahushua.
Nakita na nating nawala sila Moises at Elias mula sa pagbabagong-anyo habang nananatili si Yahushua. Siya ang nagiging, at nananatili, ang buod ng lahat ng kalooban ni Yahuwah sa kasaysayan. (Tingnan rin ang Kordero na karapat-dapat na bukas ang balumbon ng kasaysayan sa Pahayag 5.)
Ngunit mayroon ibang ebidensya din. Noong ang mga saksi ay pinatay, may sinasabi si Juan na bahagyang kakaiba sa berso 8, “Ang kanilang mga bangkay ay ikakalat sa lansangan ng malaking lungsod, na sa pananalitang espirituwal ay Sodoma at Egipto, kung saan ang kanilang Panginoon ay ipinako sa krus.” Ngayon, napakalinaw, sa kamatayan, muling pagkabuhay, at pag-akyat ng mga Saksi na ito, mayroon tayong Yahushua sa pananaw rito. Ngunit si Juan ay ginagawa ito na isang bahagyang mas hayagan noong ipinupunto niya na sila’y pinatay sa Sodoma/Egipto/Jerusalem.
Upang gawin itong mas tahasan, karapat-dapat na ipahayag na ang lahat ng tinupad ni Yahuwah sa kasaysayan ay ibinuod kay Yahushua. Siya ang palara, o ang solusyon, sa hiwaga ng kasaysayan. Dahil dito, nararamdaman ni Juan na malayang ipahayag ang parehong kwento nang sabay—ang kwento ng Dalawang Saksi ni Yahuwah bilang Yahushua at ang kwento ni Yahushua bilang Dalawang Saksi ni Yahuwah.
6a. Ang Dalawang Saksi Ay Nagsasagawa Ng Isang Deuteronomikong Tungkulin—Iyon Ay Naninindigan Sila Sa Paghahatol.
Narito, ngayon, ay kung saan ang mga bagay ay nagsisimulang maging kawili-wili. Nababasa natin sa Deuteronomio 17:6, “Sa bibig ng dalawang saksi, o ng tatlong saksi ay papatayin ang dapat mamatay; sa bibig ng isang saksi ay hindi siya papatayin.” Katulad din, sa Deuteronomio 19:15, “Isang saksi ay huwag titindig laban sa kanino man sa anomang kasamaan, o sa anomang kasalanang kaniyang pinagkasalahan: sa bibig ng dalawang saksi, o sa bibig ng tatlong saksi ay pagtitibayin ang usap.” Ang Dalawang Saksi, sa ibang salita, ay tinutupad ang Deuteronomikong pangangailangan bago ang pagpapasa ng isang sentensya ng kamatayan laban sa lupa. Ang dalawang ito—sila Moises at Elias, ang Kautusan at ang mga Propeta, ang Banal na Kasulatan—ay mga saksi na nagpapatibay ng sentensya ng kamatayan laban sa sanlibutan.
6b. Ikumpara Sa Mateo 18.
Narito, nauugnay na huminto at isaalang-alang ang isa sa mga lugar kung saan sinisipi ni Yahushua ang siping ito sa Deuteronomio: Mateo 18. Sa konteksto ng disiplina ng ekklesia, sinasabi ni Yahushua, “Inuulit ko, na kapag ang dalawa sa inyo ay nagkasundo dito sa lupa tungkol sa anumang bagay na kanilang hinihiling ay gagawin iyon para sa kanila ng aking Amang nasa langit. 20 Sapagkat kung saan may dalawa o tatlong nagpupulong sa aking pangalan, naroroon ako sa gitna nila.” “Dalawa o tatlo” ay ang bilang ng mga saksi na kailangan upang magpasa ng isang sentensya—dahil dito, ito’y hindi isang sipi tungkol sa pagbubuo ng isang korum para sa ekklesia, kundi tungkol sa pagsasagawa ng mga tamang ekskomunikasyon. (Pansinin na gumagamit si Pablo ng kaparehong wika sa 1 Corinto 5:3-5 kapag nagtatalakay ng pagpapatalsik ng imoral na kapatid.)
Noong si Yahushua ay isinusugo ang mga alagad nang dalawa sa dalawa (tingnan ang Marcos 6:7-13), inutusan niya ang mga ito na magsagawa ng dalawang tungkulin—ang isa ay upang maging saksi sa Kaharian, at ang isa pa ay upang bigkasin ang mga sumpa laban sa mga tatanggihan ang patotoo.
|
6c. Ikumpara Sa Pagpapadala Ni Yahushua Ng Kanyang Mga Alagad Nang Dalawa Sa Dalawa.
Ngunit isa pang paghahambing ay higit pang nakamamangha. Noong si Yahushua ay isinusugo ang mga alagad nang dalawa sa dalawa (tingnan ang Marcos 6:7-13), inutusan niya ang mga ito na magsagawa ng dalawang tungkulin—ang isa ay upang maging saksi sa Kaharian, at ang isa pa ay upang bigkasin ang mga sumpa laban sa mga tatanggihan ang patotoo. Sinasabi pa nga ni Mateo (10:15) na mas kaaawaan pa ang lupain ng Sodoma at Gomorra kaysa sa bayang iyon sa Araw ng Paghuhukom. Implikasyon? Ang pagpapadala sa pangkat ng dalawang alagad ay mayroong isang hudikaturang tungkulin sa anumang bagay. Ang mga pares ng mga alagad ay nagsilbi bilang dalawang saksi na kinakailangan upang parusahan ang isang lugar na tinanggihan ang ebanghelyo.
7. Ang Kwento Ng Dalawang Saksi Ay Ang Kwento Ng Gawa Ni Yahuwah Sa Buong Kasaysayan.
Ang panghuling punto na ito ay kinuha mula sa sipi ng Pahayag nang mas malawak. Sa kabanata 10, inutusan si Juan na kainin ang isang balumbon na matamis sa bibig ngunit mapait sa kanyang tiyan. Ang matamis-mapait na balumbon ay ang salita ng patotoo ni Yahuwah sa buong kasaysayan—matamis sa bibig dahil ang mga paghahatol ni Yahuwah ay magkakatotoo, mapait sa tiyan dahil sa sakit at kamatayan ang ibig sabihin ng mga paghahatol na iyon para sa sanlibutan.
Ang balumbon na iyon, nabuksan, ay ang kwento ng Dalawang Saksi ni Yahuwah sa kasaysayan. Sila’y nagpatotoo buhat ng bukang-liwayway ng panahon tungkol sa katangian at mga pamamaraan ni Yahuwah (tingnan ang Roma 1). Ang mga bayan ng daigdig ay tinanggihan ang mga pamamaraan ni Yahuwah (tingnan ang Awit 2). Ang mga bayan ng daigdig, sa paghihimagsik, ay pinatay ang mga propeta ni Yahuwah—lalo na ang espesyal na propeta ni Yahuwah, si Yahushua. Ngunit ang saksi ni Yahuwah, at ang propeta ni Yahuwah, ay hindi maaaring mawasak, at ang hininga ni Yahuwah (tingnan ang Ezekiel 37) ay magbabalik upang muling buhayin ang kanyang mga tagapagbalita. Ang resultang ito (tingnan rin ang Ezekiel 38) ay ang panghuling hatol sa lupa at ang mga kaaway ni Yahuwah.
Ang Kautusan at ang mga Propeta ni Yahuwah ay ang Dalawang Saksi na magpapasa ng kahatulan laban sa sanlibutan. Ang sanlibutan ay tinanggihan at patuloy na tinatanggihan si Yahuwah, ngunit ang mga pamamaraan ni Yahuwah ay nananatiling matagumpay.
|
Kaya paano natin ibubuod ang lahat ng ito? Ang Kautusan at ang mga Propeta ni Yahuwah ay ang Dalawang Saksi na magpapasa ng kahatulan laban sa sanlibutan. Ang sanlibutan ay tinanggihan at patuloy na tinatanggihan si Yahuwah, ngunit ang mga pamamaraan ni Yahuwah ay nananatiling matagumpay.
Ano ang ibig sabihin para sa Ekklesia? Bueno, ito’y nangangahulugan na napakaraming bagay. Ibig sabihin nito’y tayo ang liwanag para sa sanlibutan kapag sinisilaban ang langis ng Kautusan at ang mga Propeta—iyon ay kapag tayo’y isang maka-Kasulatan na bayan. Ibig sabihin nito’y nababatid natin ang nilalaman ng ating saksi—at ang kapangyarihan nito—na nagmula sa ating Kasulatan at hindi sa ating sarili. Nalalaman natin na kung tayo’y matapat na magpapatotoo, gagawin tayong mga kaaway ng sanlibutan (iyon ay ang ‘matagumpay’ na saksi ay mananagot para makuha tayo at papatayin). Nalalaman natin iyon, matapos ang padron ng Kautusan, mga Propeta, at ating Panginoon, upang magsalita ng mga salita ng ebanghelyo ay upang ipahayag ang isang bagay na parehong isang sumpa at isang pagpapala (isang pagpapala sa mga sumasampalataya, isang sumpa sa mga hindi sumasampalataya). Nalalaman natin kung papatayin tayo o hindi, muli tayong bubuhayin ni Yahuwah mula sa mga patay kasama ni Kristo Yahushua, at kaya wala tayong dapat katakutan. At nalalaman natin na ano pa man ang nagaganap, si Yahuwah ang magtatagumpay sa huli. Ang salita na itinuturo natin ay nagiging totoo.
At naririto, ang paghuhubog ng pangitain ni Juan ay kumukuha ng isang huling tira—hindi lamang ang mga Saksi ng Kautusan at mga Propeta, sila Moises at Elias, at ang Panginoong Kristo Yahushua, kundi sila’y ikaw rin at ako rin kapag matapat tayong nagpapatotoo sa mga sumasampalataya at laban sa sanlibutan. Ang Pahayag 11 ay hindi lubos na isang paglalarawan ng hinaharap na parang isang paglalarawan ng trabaho ng kasalukuyan. At iyon ay isang bagay na pinakamahusay nating pagnilay-nilayan nang taimtim.
Ito ay isang hindi-WLC na artikulo ni Jeremy Rios.
Tinanggal namin mula sa orihinal na artikulo ang lahat ng mga paganong pangalan at titulo ng Ama at Anak, at pinalitan ang mga ito ng mga orihinal na pangalan. Dagdag pa, ibinalik namin sa mga siniping Kasulatan ang pangalan ng Ama at Anak, sapagkat ang mga ito ay orihinal na isinulat ng mga napukaw na may-akda ng Bibliya. –Pangkat ng WLC
